Laatste wens

In een rechtbank in een kleine provinciestad had de openbare klager een oude dame als getuige opgeroepen. Hij vraagt haar: “Mevrouw Heinrich, kent u mij?”

Ze antwoordt: “Uiteraard! Ik ken u al van kleins af aan. En eerlijk gezegd, was u toen al een totale ramp. U hebt gelogen, mensen gemanipuleerd en uw vrouw bedrogen. U denkt dat u heel wat bent, maar eigenlijk bent u een complete nul. Ja, ik ken u.”

De aanklager is sprakeloos. Uit verlegenheid wijst hij met de vinger door de zaal en vraagt: “Mevrouw Heinrich, kent u de advocaat van de verdediging?”

Ze zegt: “Maar natuurlijk. Ik ken Meester Friedmeier al van toen hij nog een peuter was. Hij is vals, vooringenomen en heeft een alcoholprobleem. Hij kan geen normale relatie met mensen opbouwen en zijn kantoor ruikt muf. Niet te vergeten dat hij zijn vrouw driemaal bedrogen heeft. Een daarvan was overigens uw vrouw. Oh ja, ook hem ken ik.”

De advocaat van de verdediging zakt in de grond van schaamte. De rechter roept beide heren bij zich en fluistert: “Als iemand van jullie idioten op het idee komt om te vragen of ze mij kent, kom  je hier 10 jaar niet meer binnen!

Een echtpaar was boodschappen aan het doen en de hele stad was vol met winkelende mensen. Lopend door het winkelcentrum en kijkend naar de etalages blikte de vrouw ineens verwonderd opzij om te ontdekken dat ze haar man nergens meer zag. Ze wist dat ze nog veel te doen hadden en werd erg kwaad. Ze rommelde in haar handtas om haar mobieltje te zoeken, toen ze het gevonden had belde ze haar man en vroeg hem waar hij toch gebleven was. Haar man antwoordde kalm: “Liefste, herinner jij je die juwelierszaak nog waar we 5 jaar geleden waren en waar je helemaal verliefd werd op die diamanten halsketting die we toen helaas niet konden betalen, ik vertelde je toen ook dat ik hem eens op een dag voor je zou kopen”. De ogen van de vrouw vulden zich met tranen, ze begon zacht te huilen en terwijl ze een snik probeerde te onderdrukken fluisterde ze: “Ja, die juwelierszaak herinner ik me zeker nog”.

“Wel”, zei hij, “ik zit in ‘t café er naast !”

Nadat Adam en Eva een paar dagen op aarde waren, zei God tegen Adam: “Het wordt tijd dat Eva en jij aan het proces gaan beginnen, de aarde van meer bewoners te voorzien, dus begin maar eens met haar te zoenen.”
En Adam antwoordde: “Goed Heer, maar wat is zoenen?” God gaf een korte uitleg en Adam nam Eva mee naar de bosjes. Even later was hij weer terug. “Dank U Heer, dat was aangenaam.”
Vervolgens zei God: “Nu wil ik dat je Eva streelt.” En Adam antwoordde: “Goed Heer, maar wat is strelen?” God gaf weer een korte uitleg en Adam nam Eva opnieuw mee naar de bosjes. Even later was hij weer terug. “Dank U Heer, ook dat was aangenaam.”
Vervolgens zei God: “Nu wil ik dat je met Eva de liefde bedrijft.” En Adam antwoordde: “Goed Heer, maar wat is de liefde bedrijven?” Opnieuw gaf God een korte uitleg en Adam ging weer met Eva naar de bosjes. Al snel was hij echter weer terug en vroeg: “Heer, wat is hoofdpijn?”