Het Lowland Trio was afkomstig uit de omgeving van Alkmaar en bestond uit leadzanger Joop van Twuijver, Jaap Hos en Hans le Grand. Ze braken door met het nummer Trouw niet voor je veertig bent, dat Joop zelf geschreven had. In 1966 bereikte het de 36e plaats in de Top 40. Twee jaar later kwamen ze wat sterker terug. De mannen hadden aan Peter Koelewijn gevraagd of hij komische liedjes voor hen wilde schrijven. Koelewijn had immers het jaar daarvoor groot succes gehad met zijn compositie Beestjes, uitgevoerd door Ronnie & de Ronnies. Voor het Lowland Trio schreef hij het nummer Ik kan geen kikker van de kant afduwen, dat qua compositie wel wat weg heeft van Dancing shoes van Cliff Richard & the Shadows. Dat nummer kwam tot #12 in de Top 40 en #13 in de Parool Top 20. De samenwerking met Koelewijn klikte wel en tot 1982 schreef Koelewijn materiaal voor ze. Daarvan haalde alleen nog Potvolblommen, een singletje om de verkoop van bloemen te promoten, de hitlijsten. In 1973 wisten ze nog één keer de hitparades te halen, maar niet met een Koelewijntekst. Mijn naam is haas, een cover van Mein Name ist Hase van Chris Roberts, kwam dat jaar tot #12 in de Top 40 en tot #11 in de Daverende Dertig.

In 1980 werd een rechtszaak tegen Peter Koelewijn aangespannen vanwege een nummer van het Lowland Trio. Het ging om het nummer We Are The Champions (Olé olé), dat dat jaar naar aanleiding van het Europees Kampioenschap voetbal in Italië was uitgebracht. Het nummer haalde dat jaar overigens de tipparade. De zingende Vlaamse kapper Gilbert de Nockere meende dat hij de rechten op het refrein van dat nummer had. Dat bestond namelijk uit de yell: olééééé oléhééééé olééééé oholé olééééé, etc. De Nockere had deze melodie inderdaad al in 1979 gebruikt voor een nummer over S.K. Beveren, maar werd door de rechter in het ongelijk gesteld, omdat de yell al een veel oudere oorsprong heeft (vermoedelijk bij Real Madrid supporters).

In 1982 nam het Lowland trio een nieuwe versie op van Trouw niet voor je veertig bent. Het verscheen als b-kantje van de single met de onwaarschijnlijk lange titel: Het drama van de klok en de 73 mensen in het pas gerestaureerde kerkje te Lange Pange. Dit was tevens de laatste samenwerking tussen Peter Koelewijn en het Lowland Trio. Daarna is er weinig meer van het Lowland Trio vernomen.

Bron: Wikipedia

Enkele weken geleden werden wij benaderd door een medewerker van Radio 5 die in opdracht van Felix Meurders wilde weten, of wij wisten, hoe zij Karin kent konden bereiken. In eerste instantie dachten wij dat het nep was maar dat bleek niet het geval te zijn. Helaas konden wij niet helpen maar we voelden ons toch best wel een beetje trots dat een nationale radio zender ons om advies kwamen vragen. En daarom plaatsen wij nog een keer een foto met informatie van een nog zeer jonge Karin Kent.

Karin Kent (Amsterdam, 11 november 1943) was de artiestennaam van de Nederlandse zangeres Janneke Kanteman (ook wel Janna). Na begonnen te zijn met zingen bij de band The Flying Tigers, ging Karin Kent in 1966 op de solotoer. Na haar eerste single (‘Als ik een jongen was’) kreeg ze grotere bekendheid door op het Knokkefestival het liedje Dans je de hele nacht met mij? te zingen, het door John van Olten vertaalde Dance Mama, Dance Papa, Dance van Burt Bacharach en Hal David. Een ander nummer dat door Karin Kent in Knokke met succes ten gehore werd gebracht was The Laziest Girl in Town. Op 13 augustus 1966 bereikte het liedje Dans je de hele nacht met mij? de eerste plaats in de Veronica Top 40 en was daarmee de eerste Nederlandstalige nummer 1 uit de geschiedenis van deze hitlijst.

Het carnavalsliedje Jelle sal wel sien, een Nederlandstalige bewerking van Yellow Submarine van The Beatles op een tekst van Wim Kan, verwijzend naar toenmalig premier en minister van Financiën Jelle Zijlstra, werd uitgebracht in 1967. Haar versie van De Bostella, aan het einde van 1967, werd verdrongen door de versie van Johnny & Rijk (John Kraaijkamp sr. en Rijk de Gooyer), die ermee op de eerste plaats van de Top 40 kwamen. Karin Kent had een voorkeur voor Engelstalig repertoire en heeft diverse Engelstalige opnamen uitgebracht, die door te weinig publiciteit geringe bekendheid hebben gekregen. Tijdens haar actieve carrière heeft ze o.a. opgetreden met Euson & Stax en de Dutch Swing College Band. Karin Kent heeft ook een EP uitgebracht met de Blue Diamonds en een lp met daarop zowel Nederlands- als Engelstalig repertoire.

In 1969 besloot ze te stoppen met zingen en begon ze aan een wereldreis, waarna ze in diverse landen woonachtig is geweest. Dit verklaart haar muzikale afwezigheid. Na haar terugkomst heeft ze deel uitgemaakt van het Vrouwencabaret van Natascha Emanuels en zong ze bij diverse jazz-/bluescombo’s. In 2007 zong ze regelmatig op repetities van de band The Flying Tigers, de groep waarmee ze haar muzikale carrière begon. In oktober 2011 trad Janna, onder de naam Yannah, op met The Flying Tigers tijdens het concert ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van deze band.

Bron: Wikipedia

Jim (James Travis) Reeves (Galloway (Texas), 20 augustus 1923 – Brentwood (Tennessee), nabij Nashville, 31 juli 1964) alias Gentleman Jim was een Amerikaanse country-zanger die bekend werd om zijn warme fluwelen stem.

Reeves werd geboren in Galloway in Texas als jongste in een gezin met negen kinderen. Zijn vader overleed toen hij pas een jaar oud was. Ondanks zijn liefde voor de muziek begon hij een carrière als honkballer, waaraan in 1947 een vroegtijdig einde kwam door een enkelblessure. Hij kreeg een baan als dj bij een radiostation in Louisiana en in 1953 nam hij zijn eerste succesplaat, Mexican Joe, op die een nummer 1-notering kreeg. In 1955 tekende hij een contract met RCA en werd lid van de Grand Ole Opry. Tegen het einde van de jaren 50 kwam de rock-‘n-roll op en verschoof Reeves onder invloed van Chet Atkins zijn stijl van de pure country wat in die richting. Reeves was – met Patsy Cline – een van de eersten die de Nashville-sound brachten.

Jim Reeves was een van de eersten die met ‘close talking’-microfoontechniek werkte, iets wat zijn stem extra goed deed uitkomen. Reeves had in 1963 een meningsverschil met RCA, omdat hij vond dat andere artiesten meer aandacht kregen dan hij. Hij had aan zijn contractverplichtingen voldaan, wat betreft het aantal opnames dat hij moest maken. Hij weigerde daarom enkele maanden in 1963 in de RCA recordingstudio B in Nashville te verschijnen. Door tussenkomst van RCA Nashville division producer en vriend Chet Atkins werd dit bijgelegd en begon Reeves weer met opnames maken. Dat Reeves’ close to the mike technique en ruzie met een opnametechnicus hiertoe zouden hebben geleid is een fabeltje. Het verhaal klopt wel dat een opnametechnicus werd vervangen maar dit heeft niet geleid tot Reeves’ weigering platen op te nemen voor RCA.

Jim Reeves was een perfectionist en ergerde zich aan Louis Nunley van de Anita Kerr Singers, die constant grappen maakte in de studio. Een tijdje is Nunley ook niet in de studio geweest voor opnames. Ook dit is later weer bijgelegd.

Op 31 juli 1964 vloog Reeves, hoewel hij (nog) geen geldig vliegbrevet had voor zijn net aangekochte Beechcraft-type Bonanza, een Debonair model 33 met vliegtuigregistratienummer N8972M, samen met zijn manager, pianist en vriend Dean Manuel, terug naar huis, toen zij geconfronteerd werden met een zware onweersbui in de nabijheid van de luchthaven. Tijdens de nadering negeerde Reeves de aanwijzingen van de luchtverkeersleiding om een andere koers te volgen vanwege deze gigantische onweersbui. Korte tijd later werd het toestel getroffen door de bliksem en crashte het, waardoor beiden omkwamen.

Bron: Wikipedia

In 1984 is in Oss Prima Vering & de Schokdempers opgericht door een stel vrienden. Ze groeiden uit tot een band die de begeleiding verzorgde voor o.a. The Trammps, Tavares en Sister Sledge. Na ca. 10 jaar had de band het wel gezien en stopte ermee en traden voor het laatst op bij de kroeg Papillon in Oss waar ze ook hun eerste zaal optreden hadden gehad. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en hebben ze na 30 jaar in de zelfde kroeg met de bezetting van het eerste uur weer een optreden verzorgd. Of daar nog een vervolg opkomt is nog de vraag……..

De Helena’s wenst iedereen: