Deze week ontvingen wij van Jos Jambor een foto van The Sparkling Stars. Aan de foto te zien is dit in de vijftiger of zestiger jaren van de vorige eeuw. Als je ziet dat men toentertijd maar 2 microfoons hadden was het hard werken voor de mannen. 
Rudi Carrell, artiestennaam van Rudolf Wijbrand Kesselaar (Alkmaar, 19 december 1934 – Bremen, 7 juli 2006), was een entertainer, zanger, showmaster, filmproducent en acteur. Hij begon zijn carrière in Nederland bij de radio en televisie en ging vervolgens werken bij Duitse zenders. Hij werd in Duitsland een uiterst populaire tv-persoonlijkheid met spelshows en andere formats. Hij woonde sinds 1974 in Syke, een plaats ten zuiden van Bremen.
De vader en de grootvader van Carrell waren beiden werkzaam in de showbusiness. Zijn vader gebruikte daarbij de naam André Carrell. De jonge Rudolf verving op 17 oktober 1953 André tijdens een feestavond voor ambtenaren in Arnhem, waarna André Rudolf in zijn gezelschap opnam. Daarmee deed Rudolf zijn intrede in de showbusiness. Hij trad in 1955 voor de AVRO wekelijks in het radioprogramma De bonte dinsdagavondtrein op. Carrell brak in 1959 ook op de televisie door met de maandelijkse Rudi Carrell Show.
Hij werd nationaal bekend door zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival van 1960 met het liedje Wat een geluk. Dat werd in Nederland wel populair, maar op het festival voorlaatste: alleen dat van Luxemburg eindigde nog achter hem. Het beviel hoe hij na het festival over zichzelf grappen kon maken.
Andere liedjes waarmee hij in Nederland populair werd zijn Een ballonnetje, Een muis in een molen, De hoogste tijd en Samen een straatje om. Zijn optreden in de Rudi Carrell Show als bewoner van een onbewoond eiland met het aapje Vrijdag en Esther Ofarim als zeemeermin is beroemd. Met deze show won Carrell in 1964 de Zilveren Roos op het festival van Montreux. Eén jaar eerder, dus in 1963, had hij ook al de Nipkowschijf van de Nederlandse televisierecensenten mogen ontvangen.
De Duitse carrière van Carrell begon in 1965, toen Radio Bremen interesse toonde voor zijn werk. Daar in Bremen begon hij met de tweemaandelijkse televisieshow Rudi Carrell Show. Vanaf 1974 presenteerde hij Am laufenden Band, de Duitse versie van Eén van de acht. Rudi Carrell had als persoonlijk adviseur de Nederlander Dick Harris, die de show ook regisseerde. Ook andere Nederlanders werkten voor Carrell in Duitsland.
Carrell maakte vanaf 1970 in Duitsland ook een aantal speelfilms: Wenn die tollen Tanten kommen, Tante Trude aus Buxtehude en in 1971 Rudi, benimm dich en anderen. Ook al waren sommige films zeer succesvol (de eerste trok drie miljoen kijkers), en ondanks de hoge gages, was Carrell allesbehalve trots op die simpele komedies. Hij verafschuwde het zelfs om in vrouwenjurken als Tante op het doek te verschijnen.
Carrell speelde in 1971 en 1972 in de shows van Bobbejaan Schoepen in Bobbejaanland (België), een toenmalige trekpleister voor (inter)nationale variété-artiesten. Hij werd diens buur en vriend (later, in 1974, zouden ze ook nog samen duetten zingen in de televisieshows van Carrell).
Na zijn verblijf in België keerde Carrell terug naar Duitsland, waar hij ook succes oogstte als zanger. Zo had hij in 1975 veel succes met het lied Wann wird’s mal wieder richtig Sommer?: een vertaling van het lied ‘t Is weer voorbij die mooie zomer, dat in Nederland in 1973 met Gerard Cox een hit werd.
In 2005 werd er bij hem, naar eigen zeggen een kettingroker, terminale longkanker vastgesteld. Hierdoor kreeg hij onder meer moeite met praten. Zijn voorlaatste optreden op de Duitse televisie, op 30 december 2005, in 7 Tage, 7 Köpfe, vond dan ook plaats zonder dat hij een woord zei.
Rudi Carrell overleed uiteindelijk ook aan de gevolgen van die longkanker. Hij werd 71 jaar oud.
Bron: Wikipedia
Op zaterdag 25-11-2017 hebben we de afsluiting gevierd van ons 50 jarig jubileum met een daverend feest bij Gasterij Oatmössche in Ootmarsum. wij zijn erg blij dat vanaf die avond Jorien Snijders -Altena snijders is toegetreden tot de band. In 1967 zijn we begonnen met een zangeres en nu hebben we dat ook weer. Het was een fantastische avond waar de dames van de band leden weer hebben opgetreden met het door hun gemaakte nummer “De Helena’s een super band” Ook draaide continue de film die is gemaakt tijdens de reis naar Tirol in Juni dit jaar. Een van de deelnemers aan de reis Bennie Oude Meijers had een speciale tekst gemaakt op de melodie van Sierra Madré. Zonder een repetitie vooraf zong hij dit nummer samen met de band live en hij deed dat zeer goed.
De Helena’s blijven muziek maken zolang het ons is gegeven en hopen nog vaak, met vele gezellige mensen, een avond met muziek te mogen verzorgen. 
“The Klengola Stars”. Wie heeft ze niet meegemaakt op bruiloften, feesten of partijen.
Vlnr:
Saxofonist en Klarinettist Willy ?, Organist Jannie Engelbertink, Gitarist en Zanger Herman Kroeze, Drummer Bertus Engelbertink en Zanger Leo Engelbertink.
Mocht er iemand zijn die de achternaam van Willy kent, kan die middels een bericht in deze site doorgeven.
Vorige week kregen we onderstaande foto van Gerard Schothuis uit Langeveen van de The Little Stars. Volgens Ria, de bassiste van de band op dat moment, is deze genomen kort nadat Betsie Engbers de band had verlaten. Op die foto was de nieuwe drummer, Gerard Pol, nog maar net 16 jaar. Volgens Ria was de rest toen 21, 23 en 24 jaar! Piepjong dus.
Deze week Reflex uit Enter op de voorgrond. Helaas weten we de achternamen van de muzikanten niet. We horen het graag als u het weet.
Driftwood staat deze week in de schijnwerpers. Van deze band uit Almelo is ons weinig bekend, dus als er lezer zijn die informatie voor ons hebben dan horen we dat graag op helenas@ziggo.nl
