De band Kobra uit Enschede als eerste in 2017 op de voorpagina. Van Marinus Bekkink kregen wij de volgende informatie: Dit is een foto uit ca. 1995, genomen bij kasteel Eerde nabij Ommen. De muzikanten zijn v.l.n.r. Peter Meyer Albergen, Erik Kamferbeek Vroomshoop, Marinus Bekkink Borne en Wim Kappert Albergen.
Vandaag hebben wij ons instrumentarium in de bus gepakt. Morgen gaat de “De Helena’s Final Tour” beginnen en zullen we met 2 bussen met Fans vertrekken naar Wild Schönau in Tirol. Wij hopen dat deze reis, net als de 3 voorgaande, goed zal verlopen en dat het een heel gezellige reis gaat worden. Uiteraard gaan we met een lach en een traan omdat 2 oud leden, Frans Heerink en Roland Urban, toch wel zullen missen.
Het is alweer drie jaar geleden dat wij onderstaande geplaatst hebben. Vandaag is het een mooi moment om de Victorino’s op herhaling te laten gaan.
De band “The Victorino’s” is op 27-07-1954 opgericht door de gebroeders Franke uit Manderveen.
Ze zijn begonnen met het spelen van dans avonden bij Café de Hegboer in Nutter. Deze gelegenheid heet nu de Witte Hoeve. Ook hebben ze 13 jaar de dansavonden verzorgd bij Café Restaurant Warmelink (de Bakker) in Geesteren en 3,5 jaar bij Tibbe in Harbrinkhoek.
Gerard Franke, Drummer ( is nu 77 jaar en speelt nog soms voor de hobby); Dikie van Nek, Trompettist ( is nu 55 jaar en speelt nog steeds); Broer Vis, Saxofonist ( is in 1966 op 49 jarige leeftijd overleden); Antoon Franke, Accordeonist ( is 27-05-1979 op 43 jarige leeftijd overleden); Jan Franke, Bassist ( is nu 80 jaar)
De informatie en foto is ons ter beschikking gesteld door Gerard Franke.
Van Juergen Eilts uit Neuenhaus kregen we onderstaande foto van “die Blaue Jungs”. Deze Duitse band speelde veel in de grensstreek zoals we al eerder hebben bericht. De muzikanten op onderstaande foto zijn Folker Eilts, elektronisch accordeon; Heins Roters, Saxofoon en Richard Portheine als Drummer. Wie de gitarist links op de foto is weten we helaas niet. Folker Eilts heeft tot kort voor zijn dood in 2003 nog opgetreden als een mans formatie.
Jan & Zwaan is een Nederlands accordeon duo uit Vroomshoop in de Nederlandse provincie Overijssel. Het duo bestond oorspronkelijk uit Jan van de Beld, een stukadoor uit Zuidwolde (Dr.), en Zwaantje van de Beld-Pieters, een schoenenverkoopster uit Hollandscheveld.
Het duo treedt voor het eerst op in 1961, dan nog onder de naam “The Menghini’s”, een vernoeming naar de Italiaanse accordeonbouwer Menghini. In eerste instantie zijn het amateurs, maar eind jaren zestig wordt de muziek voor het duo beroepsmatig en treden de twee voornamelijk in Noord- en Oost-Nederland op.
In 1973 worden ze landelijk bekend als “Jan & Zwaantje” met het nummer “Veronica” uitgebracht naar aanleiding van het verdwijnen van de gelijknamige radiopiraat en het nummer stond 2 weken in de tipparade. In 1979 stond het nummer “Ik zoek een meisje” in de Top 40 met als hoogste plaats nummer 20. In 1980 ontvangt het duo een gouden LP voor hun album Jan & Zwaan, dat zestien weken in de Album Top 50 stond met als hoogste notering plaats 9. In 1981 stond het nummer “Het dorpsfeest” 3 weken in de Top 40 met als hoogste plaats nummer 36. Het was een Nederlandstalige bewerking van het Duitse nummer “Schwarzbraun ist die haselnuss”. Op de B-zijde stond het nummer “Zeg nog eenmaal”.
Daarna treden ze in het hele land op en daarnaast in andere landen in Europa voor Nederlandse toeristen. In die tijd worden ze op drums begeleid door vrachtwagenchauffeur Barteld Kok of Hilbert Kuyer. Op 15 april 2007 viert het duo hun 45-jarige artiestenjubileum.
Na een ziekbed overleed op 21 oktober 2010 Zwaan op 65-jarige leeftijd.
Bron: Wikipedia
Rudi Carrell, artiestennaam van Rudolf Wijbrand Kesselaar (Alkmaar, 19 december 1934 – Bremen, 7 juli 2006), was een entertainer, zanger, showmaster, filmproducent en acteur. Hij begon zijn carrière in Nederland bij de radio en televisie en ging vervolgens werken bij Duitse zenders. Hij werd in Duitsland een uiterst populaire tv-persoonlijkheid met spelshows en andere formats. Hij woonde sinds 1974 in Syke, een plaats ten zuiden van Bremen.
De vader en de grootvader van Carrell waren beiden werkzaam in de showbusiness. Zijn vader gebruikte daarbij de naam André Carrell. De jonge Rudolf verving op 17 oktober 1953 André tijdens een feestavond voor ambtenaren in Arnhem, waarna André Rudolf in zijn gezelschap opnam. Daarmee deed Rudolf zijn intrede in de showbusiness. Hij trad in 1955 voor de AVRO wekelijks in het radioprogramma De bonte dinsdagavondtrein op. Carrell brak in 1959 ook op de televisie door met de maandelijkse Rudi Carrell Show.
Hij werd nationaal bekend door zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival van 1960 met het liedje Wat een geluk. Dat werd in Nederland wel populair, maar op het festival voorlaatste: alleen dat van Luxemburg eindigde nog achter hem. Het beviel hoe hij na het festival over zichzelf grappen kon maken.
Andere liedjes waarmee hij in Nederland populair werd zijn Een ballonnetje, Een muis in een molen, De hoogste tijd en Samen een straatje om. Zijn optreden in de Rudi Carrell Show als bewoner van een onbewoond eiland met het aapje Vrijdag en Esther Ofarim als zeemeermin is beroemd. Met deze show won Carrell in 1964 de Zilveren Roos op het festival van Montreux. Eén jaar eerder, dus in 1963, had hij ook al de Nipkowschijf van de Nederlandse televisierecensenten mogen ontvangen.
De Duitse carrière van Carrell begon in 1965, toen Radio Bremen interesse toonde voor zijn werk. Daar in Bremen begon hij met de tweemaandelijkse televisieshow Rudi Carrell Show. Vanaf 1974 presenteerde hij Am laufenden Band, de Duitse versie van Eén van de acht. Rudi Carrell had als persoonlijk adviseur de Nederlander Dick Harris, die de show ook regisseerde. Ook andere Nederlanders werkten voor Carrell in Duitsland.
Carrell maakte vanaf 1970 in Duitsland ook een aantal speelfilms: Wenn die tollen Tanten kommen, Tante Trude aus Buxtehude en in 1971 Rudi, benimm dich en anderen. Ook al waren sommige films zeer succesvol (de eerste trok drie miljoen kijkers), en ondanks de hoge gages, was Carrell allesbehalve trots op die simpele komedies. Hij verafschuwde het zelfs om in vrouwenjurken als Tante op het doek te verschijnen.
Carrell speelde in 1971 en 1972 in de shows van Bobbejaan Schoepen in Bobbejaanland (België), een toenmalige trekpleister voor (inter)nationale variété-artiesten. Hij werd diens buur en vriend (later, in 1974, zouden ze ook nog samen duetten zingen in de televisieshows van Carrell).
Na zijn verblijf in België keerde Carrell terug naar Duitsland, waar hij ook succes oogstte als zanger. Zo had hij in 1975 veel succes met het lied Wann wird’s mal wieder richtig Sommer?: een vertaling van het lied ‘t Is weer voorbij die mooie zomer, dat in Nederland in 1973 met Gerard Cox een hit werd.
In 2005 werd er bij hem, naar eigen zeggen een kettingroker, terminale longkanker vastgesteld. Hierdoor kreeg hij onder meer moeite met praten. Zijn voorlaatste optreden op de Duitse televisie, op 30 december 2005, in 7 Tage, 7 Köpfe, vond dan ook plaats zonder dat hij een woord zei.
Rudi Carrell overleed uiteindelijk ook aan de gevolgen van die longkanker. Hij werd 71 jaar oud.
Bron: Wikipedia
Deze week kregen we onderstaande foto van The Eastern Brothers. Deze band moet uit Almelo of directe omgeving komen en zou bestaan hebben in de jaren 70 van de vorige eeuw. Als u ons meer kunt vertellen over de band dan horen wij dat graag op mail adres helenas@ziggo.nl
