Door het bos lopen twee soldaten. Op een gegeven moment vinden ze drie mijnen en ze besluiten die mee te nemen naar de sergeant. Onderweg terug zegt de een tegen de ander: “Wat doen we nu als er eentje afgaat?”
Antwoordt de ander: “Dan zeggen gewoon dat we er maar twee gevonden hebben!”
Er komt een Jehova-getuige bij een man aan de deur.
Vraagt hij: “Kent u Jezus?”
Zegt de man: “Ja, sterker nog… dat ben ik!”
Zegt de Jehovagetuige: “Dat geloof ik niet. Kunt u dat bewijzen?”
Dus die man loopt naar de deur van de buurvrouw en belt aan.
Zij doet open.
Zegt hij: “Mag ik een kopje suiker lenen?”
Zegt de buurvrouw: “Jezus… alweer?”
Er komt een man een café binnen en bestelt vier borreltjes tegelijk. Als hij dit een paar dagen achter elkaar heeft gedaan, wordt de barman nieuwsgierig. Op een gegeven moment vraagt hij: ‘Waarom bestelt u toch steeds vier borreltjes?’ De man zegt: ‘Drie broers van mij wonen in Australië. En we hadden afgesproken om elke dag om vijf uur een borreltje te gaan drinken. Gezellig toch?’ De barman moet dit beamen. Op een dag bestelt de man drie borreltjes. De barkeeper vraagt: ‘Is er wat gebeurd met uw broer?’ ‘Nee,’ zegt de man, ‘maar ik mag niet meer drinken van de dokter.’
Kleine Bennie zit in de slaapkamerkast van zijn ouders met zijn pluchen beer te spelen. Zijn moeder komt met een vreemde man de slaapkamer binnen, ook om te spelen. Onverwachts komt Bennie’s vader thuis, de vreemde man wordt halsoverkop in de kast verstopt.
Bennie fluistert: “Ik heb een pluchen beer en als je hem niet voor tien gulden van me koopt, ga ik huilen.” De man betaalt en een paar minuten later zegt Bennie: “Geef mijn beer terug, of ik ga huilen.”
De beer verwisselt opnieuw van eigenaar. Even later begint Bennie van voren af aan: “Ik heb een pluche beer en als je hem niet voor tien gulden van me koopt, ga ik huilen.”
Het spel herhaalt zich. Geruime tijd later is de kust vrij, de vreemde man verlaat de kast, 120 gulden armer en zonder beer. De volgende dag vertelt Bennie zijn moeder wat zich in de kast afgespeeld heeft. Zijn moeder stuurt Bennie onmiddellijk ter biecht. In de biechtstoel steekt Bennie van wal: “Ik heb een pluchen beer… “
Van achter het gordijn: “Grote God! Begin je nu alweer!!!”
Een dokter moet dringend weg…Hij vraagt aan zijn stagiaire om hem te vervangen, voor een paar uurtjes… Na een paar uur, komt meneer dokter terug, en vraagt hoe het geweest is.. Stagiaire : “…Ach vrij goed, dokter…Mijne eerste patiënt kwam binnen…met verschrikkelijke koppijn…” Dokter : “..En.. wat heb je gedaan ? ” Stagiaire : “…Ik heb Aspirine voorgeschreven….. ” Dokter : “..Aha.. goed zo.. En verder ?…” Stagiaire : “…Mijn tweede patiënt kwam binnen en had verschrikkelijke last van maagzuur…” Dokter : “..En..? ” Stagiaire : “… ‘k Heb Rennies voorgeschreven…” Dokter : “…Goed zo…” Stagiaire : “…Maar de derde patiënt.. Da was een hele mooie vrouw. Die kwam hier binnengelopen, en ging direct op de onderzoek tafel liggen en begon te roepen…’ Dokter, dokter…help mij, help mij… Het is al vijf maanden geleden dat ik een vent gezien heb! Dokter : “…En wat heb je gedaan ?…”
Stagiaire : ” ‘k heb haar oogdruppels voorgeschreven…”
De eerste zegt:
Ik heb het liefste een boekhoudstertje op mijn tafel.
Als je haar opensnijdt, vind je alle organen genummerd.
Verdomd makkelijk opereren.
De tweede zegt:
Ja, dat zal.
Ik had een elektricien. Alles in het lichaam was geordend en op kleurcode.
De derde zegt:
Nee, nee.
Mensen die in bibliotheken werken, die zijn het beste om te opereren.
Alles in hun lichaam ligt op alfabetische volgorde.
De vierde zegt hierop:
Ik heb het liefste constructiebouwers.
Die mannen hebben er begrip voor als je reserveonderdelen over hebt.
De vijfde zegt uiteindelijk:
Jullie hebben het allemaal goed mis.
Politieke leiders zijn het makkelijkst.
Geen ruggengraat, geen hart, geen ballen, geen hersenen
en je kunt ongemerkt hun reet met hun kop verwisselen.
Dat valt niemand op !!
De makers van Wegmisbruikers zijn getuige van de aanhouding van een hardrijdende, rood stoplicht negerende, mobiel bellende, niet gegordelde automobilist. De dienstdoende agent klopt op het raampje en spreekt de man aan op zijn rijgedrag. Het blijkt een Rus te zijn, die bovendien ook te fanatiek aan de nationale bezigheid van de Russen heeft gedaan, namelijk vodka zuipen alsof het water is. De agent pakt zijn boekje en vraagt de man naar zijn naam. De Rus geeft het volgende antwoord: Andrejev Vasilly Sergei Piotr Wladimir Poulatovichenkovitj. Hierop zegt de agent: “Nou vooruit, voor deze ene keer een waarschuwing..”