In onze verzameling kaarten vonden wij een kaart van de Twee Pinten. we denken dat in de jaren 70 en 80 alle bands wel een nummer van dit duo speelden en dan vooral in de carnavalstijd. Een van de bekendste nummers zo niet de bekendste is het liedje “Bij ons staat op de keukendeur”
Deze week kregen wij een mail (zie hieronder) van Richard Portheine uit Lage in Duitsland dat er op 11 november a.s. een dansavond gepland is bij het Heideschlosschen bij Itterbeck. Er wordt opgetreden door muzikanten die vroeger bij Alexsis en Sunflower hebben gespeeld. Dus kent u Alexsis nog van de tijd dat ze speelden bij Bays in Reutum dan is nu de kans om ze nogmaals te bewonderen. Omdat wij geen foto Alexsis en Sunflower in ons bezit hebben, plaatsen we hierbij een foto van Die Blaue Jungs waar Richard Portheine op dat moment in speelde. Mocht er iemand meer informatie kunnen geven of foto´s hebben dan houden we ons aanbevolen.
Hallo Kollegen, für alle oldiefans. Am 11 November im Heideschlösschen bei Itterbeck in Deutschland spielen “old Friends ”
Ehemals Allexis und Sunflower.
Beginn 20 Uhr Eintritt 6 Euro
Gruß Richard
Wenche Myhre, ook wel Wencke Myhre, (Oslo, 15 februari 1947) is sinds de jaren zestig een succesrijke Noorse schlagerzangeres met hits in het Noors, Duits en Zweeds.
Nadat Myhre in 1960 een talentenwedstrijd in Oslo won, kreeg ze van liedjesschrijver Arne Bendiksen een platencontract.
In 1963 maakte ze haar televisiedebuut in de film Elskere. Sindsdien staat ze steeds in de spotlights. Voor haar lied Gi meg en Cowboy till mann (dat eerst door Gitte gezongen werd in het Duits, Ich will ‘nen Cowboy als Mann) onder begeleiding van Horst Wende en zijn studio/sessie muzikanten kreeg ze haar eerste gouden plaat.
In 1964 was Myhre de drijfveer achter een inzamelingsactie waarvan de opbrengst naar een kinderziekenhuis in de Gazastrook zou gaan. Hier leerde ze haar eerste man kennen, Torben Friis-Møller. Met hem heeft ze drie kinderen: Kim (1971), Dan (1973) en Fam (1975).
Voor het wereldkampioenschap skiën in 1966 zong ze het lied Vinter og sne. Datzelfde jaar won ze het Schlagerfestival met Beiß nicht gleich in jeden Apfel. Hiermee had ze eindelijk haar doorbraak op de Duitse markt, nadat ze een jaar eerder met Sprich nicht drüber als tweede was geëindigd. Er volgden nog hits en in 1968 vertegenwoordigde ze West-Duitsland op het Eurovisiesongfestival met Ein Hoch der Liebe, waarmee ze op de zesde plaats eindigde. Eind jaren 60 behoorde ze tot de absolute topartiesten en tieneridolen in Duitsland. Ze won vier Bravo-Otto’s (1966: brons, 1967: goud, 1968: goud, 1969: zilver). Ze kwam veel op de Duitse televisie en trad op met andere grootheden als Udo Jürgens en Peter Alexander. In 1970 had ze een bescheiden hit met Er hat ein knallrotes Gummiboot, dat later wel uitgroeide tot een carnavalsklassieker.
In 1974 kreeg ze een eigen televisieprogramma. In 1980 trouwde ze voor de tweede maal, dit keer met de succesvolle Duitse regisseur Michael Pfleghar. Twee jaar later kreeg ze met hem haar vierde kind, Michael. Pfleghar pleegde in 1991 zelfmoord. Een jaar later nam Myhre opnieuw deel aan de Melodi Grand Prix in haar thuisland, maar werd daar derde.
Myhre woont in een dorpje dicht bij Oslo en ze treedt nog regelmatig op. In 2004 begon ze een show met twee andere Scandinavische schlagersterren: Gitte Hænning en Siw Malmkvist. Ze trokken door heel Duitsland.
In 2009 deed Myhre in Noorwegen opnieuw een gooi naar het Songfestival. Haar lied Alt Har En Mening Nå bleef echter steken in de voorronde.
Bron: Wikipedia
in 1969 is deze foto gemaakt, op de heide, gemaakt door Herman Haarhuis. Op dat moment werd onze zangeres Truus Braakhuis omgedoopt tot Hellen want Herman vond dat we de naam Hellen en de Helena’s moesten gaan heten. Op de foto van links naar rechts Frans van de Aa, Frans Schulten, Truus Braakhuis, Benny Lenferink en Frans Heerink.
Het duo Freetime uit Goor deze week in de spotlights. Helaas kennen we niet de namen van de muzikanten.
Dit viertal speelt onder de naam Mazzel liedjes uit de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw.
Onderstaand artikel over deze band hebben wij gevonden in de Tubantia van augustus 2017.
‘En ik heb je voor het eerst ontmoet, daar bij die waterkant…’ Het liedje van Eddy Christiani – en later De Havenzagers – klinkt door het restaurant van woon-zorgcentrum de Eeshof. Mevrouw Wieffer zingt genietend mee. “Helemaal geweldig, zo’n muziekmiddag”, zegt de 87-jarige Eeshof-bewoonster. “Zij zongen zojuist over de waterkant maar ik heb mijn man ontmoet bij Twickel in Delden. Toen het bandje net zong ‘Ik vroeg of jij me kussen wou’, dacht ik daar weer aan terug. Op Twickel kreeg ik ook mijn eerste zoentje. Het liefst zou ik gaan dansen maar ik heb last van mijn heup waardoor ik het niet meer durf.” Mevrouw Nijland (93) is het roerend eens met haar buurvrouw: “Ik hoop dat ze vaker komen.” ‘Ze’ is de band Mazzel. Een onlangs opgerichte viermansformatie met Hans Holtkamp op de accordeon, Johan Geerdink als gitarist, Henk Nijhoff als bassist en Jan Tooren achter het drumstel. “Johan ken ik al jaren”, vertelt Hans Holtkamp. ,,Via onze zoons kwamen we weer met elkaar in contact. Ik wist dat er onder senioren belangstelling was voor oude liedjes en besprak dit met Johan. Het plan was om als duo te gaan optreden voor ouderen in woon-zorgcentra en verpleeghuizen. Om hen een mooie middag te bezorgen met ‘oude’ muziek”, legt hij uit. “Als we zo een bijdrage kunnen leveren aan hun leefgenot, is het voor ons geslaagd.”
Johan Geerdink zit samen met Henk Nijhoff en Jan Tooren in de band The Baselines en vertelde over het idee. Nijhoff bleek hetzelfde plan te hebben maar kon geen muzikanten vinden. Zo kwamen ze bij elkaar. “Al met al is het dus puur mazzel dat we elkaar gevonden hebben. Over een passende naam hoefden we dan ook niet lang na te denken.”
De try-out is hun eerste optreden met dit repertoire. “We zien dat veel mensen meezingen of meedeinen maar het is ook aftasten waar we mensen een plezier mee doen. De fysieke- en mentale gesteldheid van het publiek varieert. Communiceren is daarom niet altijd mogelijk. Dan moet je als muzikanten afgaan op lichaamstaal”, is zijn ervaring als muzikant. 
The Fortunes is een Engelse popgroep, geïnspireerd door The Beatles, die in 1965 doorbreekt met ‘You’ve Got Your Troubles’ en ‘Here It Comes Again’. The Fortunes beginnen in 1963 als trio met als leden Glen Dale, Rod Allen en Barry Pritchard. ‘This Golden Ring’ en ‘Seasons In The Sun’ halen de Top 10.
In de slipstream van het succes van de Merseybeat en de R&B van Rolling Stones, breekt The Fortunes in de jaren zestig door bij het grote publiek. Ze geven een extra dimensie aan de gebruikelijke popsound, onder meer door duo-zang, tegendraadse melodieën en toegevoegde orkestgeluiden.
Met single ‘You’ve Got Your Troubles’ heeft The Fortunes in 1965 een grote hit te pakken. Het nummer bereikt zowel de Britse als de Amerikaanse Top 10. Het succes zet zich via ‘Here It Comes Again’ voort tot in de jaren zeventig, waarin singles ‘Storm In A Teacup’ en ‘Freedom Come, Freedom Go’ hoge ogen gooien.
Sinds de oprichting van The Fortunes in 1963, is leadzanger Rod Allen de onbetwiste frontman. Hij maakt mee hoe debuutsingle ‘Summertime Summertime’ flopt en hoe de band in de loop der jaren veelvuldig van samenstelling wisselt. Tot op de dag van vandaag is Allen de blikvanger van de formatie.
The Fortunes blijft ook na de succesvolle zeventiger jaren albums uitbrengen en in 1987 wordt All The Hits And More goud. Tegenwoordig is de groep nog steeds aan het touren, vooral in het zogeheten ‘nostalgie’-circuit. De oude hits gaan er bij de fans nog steeds in als zoete koek.
