Dat vorige week geen nieuwe foto op onze site is gezet heeft te maken met een korte vakantie die we hebben genoten in Macedonië. We kunnen dit land bij iedereen aanbevelen.
Deze week zetten we de band Skyline in de schijnwerpers. Zoals u ziet hebben we alleen de achternamen van de muzikanten. Misschien is er een lezer die ons de voornamen en nog meer kan vertellen van deze band. 
Voor ons is onderstaande band onbekend maar misschien kunnen onze lezers er meer over vertellen. Stuur uw informatie naar helenas@ziggo.nl
Wenche Myhre, ook wel Wencke Myhre, (Oslo, 15 februari 1947) is sinds de jaren zestig een succesrijke Noorse schlagerzangeres met hits in het Noors, Duits en Zweeds.
Nadat Myhre in 1960 een talentenwedstrijd in Oslo won, kreeg ze van liedjesschrijver Arne Bendiksen een platencontract.
In 1963 maakte ze haar televisiedebuut in de film Elskere. Sindsdien staat ze steeds in de spotlights. Voor haar lied Gi meg en Cowboy till mann (dat eerst door Gitte gezongen werd in het Duits, Ich will ‘nen Cowboy als Mann) onder begeleiding van Horst Wende en zijn studio/sessie muzikanten kreeg ze haar eerste gouden plaat.
In 1964 was Myhre de drijfveer achter een inzamelingsactie waarvan de opbrengst naar een kinderziekenhuis in de Gazastrook zou gaan. Hier leerde ze haar eerste man kennen, Torben Friis-Møller. Met hem heeft ze drie kinderen: Kim (1971), Dan (1973) en Fam (1975).
Voor het wereldkampioenschap skiën in 1966 zong ze het lied Vinter og sne. Datzelfde jaar won ze het Schlagerfestival met Beiß nicht gleich in jeden Apfel. Hiermee had ze eindelijk haar doorbraak op de Duitse markt, nadat ze een jaar eerder met Sprich nicht drüber als tweede was geëindigd. Er volgden nog hits en in 1968 vertegenwoordigde ze West-Duitsland op het Eurovisiesongfestival met Ein Hoch der Liebe, waarmee ze op de zesde plaats eindigde. Eind jaren 60 behoorde ze tot de absolute topartiesten en tieneridolen in Duitsland. Ze won vier Bravo-Otto’s (1966: brons, 1967: goud, 1968: goud, 1969: zilver). Ze kwam veel op de Duitse televisie en trad op met andere grootheden als Udo Jürgens en Peter Alexander. In 1970 had ze een bescheiden hit met Er hat ein knallrotes Gummiboot, dat later wel uitgroeide tot een carnavalsklassieker.
In 1974 kreeg ze een eigen televisieprogramma. In 1980 trouwde ze voor de tweede maal, dit keer met de succesvolle Duitse regisseur Michael Pfleghar. Twee jaar later kreeg ze met hem haar vierde kind, Michael. Pfleghar pleegde in 1991 zelfmoord. Een jaar later nam Myhre opnieuw deel aan de Melodi Grand Prix in haar thuisland, maar werd daar derde.
Myhre woont in een dorpje dicht bij Oslo en ze treedt nog regelmatig op. In 2004 begon ze een show met twee andere Scandinavische schlagersterren: Gitte Hænning en Siw Malmkvist. Ze trokken door heel Duitsland.
In 2009 deed Myhre in Noorwegen opnieuw een gooi naar het Songfestival. Haar lied Alt Har En Mening Nå bleef echter steken in de voorronde.
Bron: Wikipedia
Het Twente Combo deze week in de schijnwerpers. Mocht U ons meer van deze band kunnen vertellen dan horen we dat graag.
In Mei en Juni 2014 heeft deze band nogmaals opgetreden in Goor en op internet vonden wij daarover de volgende tekst:
Het was het feest der herkenning gistermiddag in de zaal van camping Bomans, net buiten Goor. Het roemruchte Twente Combo bracht daar de voorpremière van het optreden eind juni in de tent tijdens het School en Volksfeest. Het achttal bracht een serie nummers uit de oude doos en liet zien en horen dat de sleet er, ondanks de leeftijd, nog steeds niet op zit. Het Twente Combo was in heel het land enorm populair in de jaren zeventig en tachtig en had een fanclub van meer dan 800 leden. Daarvan was een gedeelte ook gisteren aanwezig evenals de vrouw en dochters van wijlen Jan Brunnekreeft, beter bekend als Jan van de Ster. Hij was destijds de manager van de Goorse band.
Een foto van de band Les Scalas in de rubriek “Herkent u deze nog”. Helaas weten wij helemaal niks van deze band, dus mocht u iets weten dan horen we dat graag.
Die Blaue Jungs nogmaals op op onze voorpagina. De band speelde in de eind jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw net “oawer’n poal bie oons” (net over de grens bij ons) in Duitsland. Elders op de site hebben we al eens het verhaal gedaan hoe wij deze jongens soms tegenkwamen. 
Nadat enkele muzikanten de formatie de Migra’s hadden verlaten zijn ze doorgegaan als New Migra’s. Deze 2 namen bleken toch te verwarrend te zijn waarna ze naam hebben gewijzigd in Boemerang, die vandaag de dag nog bestaat als een 2 mans formatie.
