De band die deze week in het voetlicht staat is het dans en stemmings orkest “De Amerado’s”. Deze band kwam uit Oldenzaal en Losser en bestond uit de bandleden: R. Verhijen, Gitaar en zang; W. Hemme Basgitaar en zang, J. Platje, Orgel accordeon en zang en B. Withag, drums.
Da wir wissen das wir auch Deutsche Besucher auf diese Site haben, wollen wir auch ihnen fragen: „Wenn Sie Fotos haben von Musikkapellen die in die sixties und seventies bekannt waren, dann bitten wir Sie um uns die zu Verfugung zu stellen. Selbe denken wir an die Teddy’s , die Beliebten Teddy’s und auch die Blauen Jungs.
Wir danken ihnen jetzt schon herzlich für ihre Hilfe.
Uit Langeveen kwamen “The Little Stars” die deze week weer op de voorpagina staan. Menig bruidspaar zal terugdenken aan een zeer geslaagde bruiloft waar deze band aan heeft meegewerkt. 
Harm Agteresch alias Harm oet Riessen (Rijssen, 20 april 1943 – aldaar, 17 februari 2011) was een Nederlands komiek. In de jaren zeventig verkreeg hij vooral in Oost-Nederland bekendheid door zijn shows, die vooral conferences en liedjes bevatten, doorspekt met clownesk gedrag. Bij RTV Oost werkte hij mee aan diverse programma’s. Zijn radioprogramma Harms Farms werd al sinds 1984 uitgezonden. Ook schreef hij wekelijks een column in het Rijssens Nieuwsblad.
Agteresch liftte in de jaren zestig regelmatig op zijn klompen door Europa. Hij verdiende zijn geld met ‘optredens’ met voor het publiek onverstaanbare liedjes, tapdansen en een clownsnummer. Hier legde hij de basis voor zijn latere artiestenbestaan. Hij werd mede-heroprichter van de Rijssense Revue, schreef in de jaren zeventig teksten en trad ook zelf op in deze tot in de verre omtrek populaire revue.
Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig ging hij solo toeren en werd hij beroepsartiest. Voor RTV Oost maakte Harm ook televisie, zoals de programma’s Harms Locafarantara, Harms Escortservice, Harm & Herman (de hond van Harm). Rode draad in deze programma’s was het opzoeken (per fiets, of met de Ford Escort) van bijzondere ‘gewone’ mensen en met hen te ‘ouwehoeren’.
Ook was Agteresch bijna 25 jaar verbonden met de zaterdag op Radio Oost. Hij presenteerde elke zaterdag van 10.00 uur tot 12.00 uur de Harms Farms. April 2010 nam Agteresch afscheid van zijn luisteraars.
In augustus 2010 werd bij Agteresch longkanker geconstateerd. In een openhartig interview bij TV oost in januari 2011 was hij nog tamelijk laconiek over zijn ziekte. Hij grapte; “ik rook nog twee aanstekers in de week”. Op 17 februari 2011 overleed Agteresch, 67 jaar oud.
Bron: Wikipedia
Deze week is in Breda Dimitri van Toren op 74 jarige leeftijd overleden. Als eerbetoon zetten we hem deze week op onze site in het licht om hem te bedanken voor de vele vele liedjes die hij in heel veel jaren heeft gemaakt.
Alhoewel wij dit jaar onze drummer en vriend Frans Heerink ” de Kuper” hebben verloren willen we toch iedereen fijne feestdagen toewensen en bedanken voor de interesse die u in de band dit jaar weer hebt gehad, maar vooral bij het overlijden van Frans. Voor zijn Familie en voor ons is het nog steeds erg onwerkelijk en nog moeilijk te bevatten.
Hermien Timmerman-van der Weide (De Krim (Overijssel), 25 juli 1943 – Enschede, 23 mei 2003), was een Nederlands zangeres.
Hermien van der Weide groeide op in De Krim en in Slagharen (beide gemeente Hardenberg) en ging in Slagharen naar de middelbare school. Rond 1960 werd ze actief als zangeres (amateur) en werd ze fan van de reeds bekende zanger Gert Timmerman (1935-2017). Begin 1963 maakte ze kennis met Timmerman na een concert van hem in Vriezenveen. Eind 1963 huwden de twee.
In april 1999 scheidde het koppel. In mei 2003 overleed Hermien van der Weide op 59-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Enschede aan een nierziekte. Zij werd begraven op de algemene begraafplaats in Oldenzaal. Haar graf is in 2013 bovengronds geruimd.
Met haar echtgenoot vormde ze vele jaren – van 1963 tot 1997 – het duo Gert en Hermien. Hun bekendste nummer is Alle duiven op de Dam (Shalalie shalala, 1972). Rond 1970 trad Hermien ook wel solo op, met als hits Rode Anemonen (1965) en Blacky (1968). Van 1974 tot 1993 richtten Gert en Hermien zich volledig op het christelijk geloof en in de jaren tachtig brachten zij religieuze liederen geschreven door Margje Jonkman en kregen hiervoor een gouden plaat. Zowel het zangduo als de tekstschrijver. Zij traden vrijwel alleen nog in christelijke kringen op. In 1990 openden zij zich weer voor de buitenwereld, allereerst in een optreden met de rockgroep Normaal. Na een hartaanval op het podium in 1997 trok Hermien zich terug uit de artiestenwereld.
Info Wikipedia
