Hydra is een Nederlandse band uit oorspronkelijk Assen en omgeving die vooral bekend is van de liedjes Marietje en Als het gras twee kontjes hoog is.

Hydra ontstond in 1970 uit de groepen All Beat Generation en South River Village Band. Het speelde eerst een mix van hardrock en underground. In 1974 kreeg Hydra de eerste bekendheid met het liedje ‘t Geeft allemaal niks, met het refrein “Maar Wie Holt Van Mekaar” (En Adam Sleug Eva) van Gerard Hoeben uit 1973, dat een 25e plaats haalde in de Veronica Top 40. Met het lied Marietje (Want In Het Bos Daar Zijn De Jagers) scoorde Hydra in januari 1975 zijn grootste hit. Het nummer stond drie weken op de eerste plaats in de Nationale Hitparade. Een jaar later haalde Als het gras twee kontjes hoog is de vierde plaats. De daaropvolgende singles Hela Gij Bloemke, M’n Zwager en Wees Zuinig Met Je Energie haalden de hitlijsten niet.

De band bestond toen uit de zanger Frens Drijfhout en daarnaast drum en zang Fokko Kunstman, toetsen en gitaar Gert Immerzeel en Richard Hartung later Anne Doedens.

In mei 1976 viel de groep door onenigheid over de te volgen koers uiteen. Na een rechtszaak waarbij de naam Hydra niet door Kunstman, Immerzeel en Hartung mocht worden gebruik gingen het drietal tot 1983 verder onder de naam “H 3”, het omgekeerde van “Hydra”. Drijfhout hield zich toen bezig als horlogemaker.

Daarna maakte de groep meerdere keren in een andere samenstelling een doorstart en in 2010 bestond Hydra uit de Kampenaren Jan Kater (zanger, gitaar), Gert Ekkel (drums), Zwollenaar Kor Thiescheffer (toetsen) en Zutpennaar Ad Diepeveen (basgitaar). Naast de genoemde nummers spelen ze ook een veel breder repertoire, van Nederlandstalig tot Rolling Stones.

Bron: Wikipedia

Deze week een foto van de band Flamingo’s op onze site. Helaas hebben we geen verdere informatie van deze band. Aan het telefoon nummer te zien kwamen ze uit Zelhem. Mocht u informatie hebben dan horen wij dat natuurlijk graag. Wij hebben een nummer van deze band “Achterhoek oh Achterhoek” bijgevoegd.

Tijdens het optreden bij de Siepelsounds in Ootmarsum op 4 juli j.l. hebben wij snel enkel foto’s gemaakt in de tuin van het verzorging tehuis. En derhalve plaatsen wij bijgaande foto.

Gitte Hænning (Aarhus, 29 juni 1946) is een Deense zangeres en actrice. Al op jonge leeftijd werd Hænning beroemd. Op haar achtste zong ze al samen met haar vader op de Deense televisie, maar ze werd ook bekend in Duitsland. In 1958 verhuisde ze naar Zweden, waar ze eveneens doorbrak. In 1963 won Hænning het Schlagerfestival met het liedje Ich will nen Cowboy als Mann waarmee ze een nummer 1-hit scoorde in Duitsland. Samen met Rex Gildo zong ze ook verscheidene hits waaronder Vom Stadtpark die Laternen, waarmee ze een nieuwe nummer 1-hit scoorde. Enkele malen heeft Hænning geprobeerd naar het Eurovisiesongfestival te gaan. In 1962 deed ze mee aan de Dansk Melodi Grand Prix, de Deense nationale voorronde, met het lied Jeg snakker med mig selv. Ze was topfavoriet, maar werd nog voor het evenement gediskwalificeerd door een incident met de componist van het nummer. Deze had de melodie van het lied gefloten in de kantine van de Deense omroep DR, terwijl het verboden was om een inzending voorafgaand aan de show in de openbaarheid te brengen. De regels werden bijzonder strikt toegepast en Hænning moest thuisblijven. In 1973 schreef Hænning zich in voor de Duitse voorronde voor het Eurovisiesongfestival en wist deze te winnen. Met het lied Junger Tag mocht ze West-Duitsland vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival 1973 in Luxemburg, waar ze op de achtste plaats eindigde. In 1978 wilde ze Luxemburg vertegenwoordigen met het lied Rien qu’une femme, maar ze verloor tijdens de voorronde van de Spaanse popgroep Baccara. Hænning bleef muziek maken. In de jaren 1980 coverde ze verscheidene Engelse hits. In de jaren 1990 zong ze veel jazz en musical. Sinds 2003 zingt Hænning zeer succesvol tezamen met Wencke Myhre en Siw Malmkvist in het tournee-programma “Gitte, Wencke, Siw – Die Show”.

Vandaag een foto van Juni 2025 toen we bezig waren met onze laatste reis naar Oostenrijk die wij georganiseerd hadden. Op 4 juli treden van 18.00 tot 21.00 uur op tijdens de Siepelsounds in Ootmarsum. Onze standplaats is in de tuin van Huize Franciscus.

The Evening stars is een groep uit Hoogeveen en omgeving met Stoffer Otten, Jan Smit, Reinhard Smit en Tiny van Eck. The Evening Stars stonden bekend om hun Nederlandstalige repertoire met invloeden uit de schlager- en piratenmuziek en hebben bestaan van begin jaren 70 tot ….?

Deze week een foto uit het begin van de jaren 70 van de vorige eeuw van de populaire band The Diamond Stars. De band heeft gespeeld van 1964 tot ca. 2000 in wisselende samenstellingen. De muzikanten op onderstaande foto zijn vlnr: Ab Boers, saxofoon; Ad Lohuis, drum; Hennie Rikhof, basgitaar; Jos Pierik, Zang en gitaar; Willy Grote Punt, toetsen.

Pussycat was een Nederlandse popgroep uit Zuid-Limburg. De band had in het midden van de jaren zeventig vier internationale hits op rij: Mississippi (1975), Georgie (1976), Smile (1976) en My broken souvenirs (1977) en daarna nog een serie hitsingles in Nederland en België. Mississippi stond in minstens vijftien landen op nummer 1 maar kende geen hitnotering in de VS, het land waar die rivier stroomt. Tweeëntwintig platen behaalden de status van goud. Het leeuwendeel van de nummers van de band, minstens 55, werd geschreven door Werner Theunissen. Toen Betty (1952-2024⁾, Marianne (1951) en Tonny (1953) Veldpaus tussen de zes en acht jaar oud waren, kregen ze van hun stiefvader Stefan Kowalczyk elk een gitaartje cadeau. Ongeveer een jaar later vormden ze hun eerste zangtrio, de Drie Zingende Zusjes. Daarna traden ze op als The BG’s from Holland, ook wel Beat Girls From Holland. Eerst was José Schokkenbroek de drumster en in 1968 nam de 13-jarige Tonny Jeroense de stokjes over. In 1969 of 1970 werd de naam gewijzigd in Sweet Reaction. In 1970, 1971 en 1975 verschenen drie singles. Hoewel deze geen notering in de hitlijsten behaalden, kwamen ze wel in een uitzending van Eddy Beckers The Eddy-go-round show te staan, waar die keer ook Demis Roussos en Soulful Dynamics optraden.

Bron: Wikipedia

Het Lowland Trio was afkomstig uit de omgeving van Alkmaar en bestond uit leadzanger Joop van Twuijver, Jaap Hos en Hans le Grand. Ze braken door met het nummer Trouw niet voor je veertig bent, dat Joop zelf geschreven had. In 1966 bereikte het de 36e plaats in de Top 40. Twee jaar later kwamen ze wat sterker terug. De mannen hadden aan Peter Koelewijn gevraagd of hij komische liedjes voor hen wilde schrijven. Koelewijn had immers het jaar daarvoor groot succes gehad met zijn compositie Beestjes, uitgevoerd door Ronnie & de Ronnies. Voor het Lowland Trio schreef hij het nummer Ik kan geen kikker van de kant afduwen, dat qua compositie wel wat weg heeft van Dancing shoes van Cliff Richard & the Shadows. Dat nummer kwam tot #12 in de Top 40 en #13 in de Parool Top 20. De samenwerking met Koelewijn klikte wel en tot 1982 schreef Koelewijn materiaal voor ze. Daarvan haalde alleen nog Potvolblommen, een singletje om de verkoop van bloemen te promoten, de hitlijsten. In 1973 wisten ze nog één keer de hitparades te halen, maar niet met een Koelewijntekst. Mijn naam is haas, een cover van Mein Name ist Hase van Chris Roberts, kwam dat jaar tot #12 in de Top 40 en tot #11 in de Daverende Dertig.

In 1980 werd een rechtszaak tegen Peter Koelewijn aangespannen vanwege een nummer van het Lowland Trio. Het ging om het nummer We Are The Champions (Olé olé), dat dat jaar naar aanleiding van het Europees Kampioenschap voetbal in Italië was uitgebracht. Het nummer haalde dat jaar overigens de tipparade. De zingende Vlaamse kapper Gilbert de Nockere meende dat hij de rechten op het refrein van dat nummer had. Dat bestond namelijk uit de yell: olééééé oléhééééé olééééé oholé olééééé, etc. De Nockere had deze melodie inderdaad al in 1979 gebruikt voor een nummer over S.K. Beveren, maar werd door de rechter in het ongelijk gesteld, omdat de yell al een veel oudere oorsprong heeft (vermoedelijk bij Real Madrid supporters).

In 1982 nam het Lowland trio een nieuwe versie op van Trouw niet voor je veertig bent. Het verscheen als b-kantje van de single met de onwaarschijnlijk lange titel: Het drama van de klok en de 73 mensen in het pas gerestaureerde kerkje te Lange Pange. Dit was tevens de laatste samenwerking tussen Peter Koelewijn en het Lowland Trio. Daarna is er weinig meer van het Lowland Trio vernomen.

Bron: Wikipedia

Enkele weken geleden werden wij benaderd door een medewerker van Radio 5 die in opdracht van Felix Meurders wilde weten, of wij wisten, hoe zij Karin kent konden bereiken. In eerste instantie dachten wij dat het nep was maar dat bleek niet het geval te zijn. Helaas konden wij niet helpen maar we voelden ons toch best wel een beetje trots dat een nationale radio zender ons om advies kwamen vragen. En daarom plaatsen wij nog een keer een foto met informatie van een nog zeer jonge Karin Kent.

Karin Kent (Amsterdam, 11 november 1943) was de artiestennaam van de Nederlandse zangeres Janneke Kanteman (ook wel Janna). Na begonnen te zijn met zingen bij de band The Flying Tigers, ging Karin Kent in 1966 op de solotoer. Na haar eerste single (‘Als ik een jongen was’) kreeg ze grotere bekendheid door op het Knokkefestival het liedje Dans je de hele nacht met mij? te zingen, het door John van Olten vertaalde Dance Mama, Dance Papa, Dance van Burt Bacharach en Hal David. Een ander nummer dat door Karin Kent in Knokke met succes ten gehore werd gebracht was The Laziest Girl in Town. Op 13 augustus 1966 bereikte het liedje Dans je de hele nacht met mij? de eerste plaats in de Veronica Top 40 en was daarmee de eerste Nederlandstalige nummer 1 uit de geschiedenis van deze hitlijst.

Het carnavalsliedje Jelle sal wel sien, een Nederlandstalige bewerking van Yellow Submarine van The Beatles op een tekst van Wim Kan, verwijzend naar toenmalig premier en minister van Financiën Jelle Zijlstra, werd uitgebracht in 1967. Haar versie van De Bostella, aan het einde van 1967, werd verdrongen door de versie van Johnny & Rijk (John Kraaijkamp sr. en Rijk de Gooyer), die ermee op de eerste plaats van de Top 40 kwamen. Karin Kent had een voorkeur voor Engelstalig repertoire en heeft diverse Engelstalige opnamen uitgebracht, die door te weinig publiciteit geringe bekendheid hebben gekregen. Tijdens haar actieve carrière heeft ze o.a. opgetreden met Euson & Stax en de Dutch Swing College Band. Karin Kent heeft ook een EP uitgebracht met de Blue Diamonds en een lp met daarop zowel Nederlands- als Engelstalig repertoire.

In 1969 besloot ze te stoppen met zingen en begon ze aan een wereldreis, waarna ze in diverse landen woonachtig is geweest. Dit verklaart haar muzikale afwezigheid. Na haar terugkomst heeft ze deel uitgemaakt van het Vrouwencabaret van Natascha Emanuels en zong ze bij diverse jazz-/bluescombo’s. In 2007 zong ze regelmatig op repetities van de band The Flying Tigers, de groep waarmee ze haar muzikale carrière begon. In oktober 2011 trad Janna, onder de naam Yannah, op met The Flying Tigers tijdens het concert ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van deze band.

Bron: Wikipedia