Remix Partyband

Van gitarist Stanny Goossens kregen wij nog de volgende extra uitleg bij deze foto.

Inderdaad, dat was de jaren ‘60 ! Net van te voren hadden wij nog de naam The Silver Strings maar aangezien wij iets ruigere muziek gingen maken hadden we onze naam snel veranderd in The Flying Comets en later in de Stones / Kinks en Beatles tijd werd het The Galleons. Met the Galleons hadden we in die tijd als amateurtjes een volle agenda en behoorlijk populair onder de jeugd. Toen na zo’n 4 jaar optreden er de klad in kwam betreffende het soort muziek en de dansorkesten weer in trek kwamen ben ik in 1969 naar de Migra’s gegaan en kon ik beroeps worden! Een orkest met 3 personen voor dansavonden en stemmings muziek. Met het singeltje de Derde Man ( waar ik toevallig de bas / begeleiding en solo – gitaar speelde ) en op de radio regelmatig gedraaid werd en waar in de platenzaken veel vraag naar was mochten we plots van Delta uit Haarlem een LP uit brengen.

Later, toen ik zelf band Boemerang op richtte met andere muzikanten hebben we wederom The Thirt Man uitgebracht maar wel van betere kwaliteit vind ik.

Daarom, als je me een plezier wilt doen dan graag De Derde Man van Boemerang. En wens de luisteraars namens “ Boemerang “ allemaal veel gezondheid en  geluk !!!

mvg Stanny

We denken dat alleen de 65 plussers The Victorino’s hebben gekend.

Ze zijn begonnen met het spelen van dans avonden bij Café de Hegboer in Nutter. Deze gelegenheid heet nu de Witte Hoeve. Ook hebben ze 13 jaar de dansavonden verzorgd bij Café Restaurant Warmelink  (de Bakker) in Geesteren en 3,5 jaar bij Tibbe in Harbrinkhoek. De band is gestopt in 1975 omdat de accordeonist / Zanger ernstig ziek werd en niet meer kon spelen.  Hij is in 1979 op 43 jarige leeftijd overleden.

					Begonnen	Gestopt	Geb.	overleden
Victorino’s, The	Manderveen	Gerard	Franke	Drum	27-7-1954	1975	1935	28-7-2018
Victorino’s, The	Manderveen	Broer	Vis	Sax	27-7-1954	1966	1917	1966
Victorino’s, The	Manderveen	Antoon	Franke	Toetsen / Zang	27-7-1954	1975	1936	24-5-1979
Victorino’s, The	Manderveen	Jan	Franke	Bas / Zang	27-7-1954	1975	1934
Victorino’s, The	Manderveen	Dikie	van Nek	Trompet	27-7-1954	1975	1939

Deze week een foto van de Sallandse formatie “The Flying Birds”. De Plaat die u hierbij hoort is een live opname van de “The Flying Birds`, maar dit keer met zang van Gerard Wigger.

Rex Gildo (Straubing, 2 juli 1936 — München, 26 oktober 1999) was een Duitse acteur en schlagerzanger. Zijn echte naam is Ludwig Franz Hirtreiter.

Gildo wist al snel dat hij acteur wilde worden, na enkele kleine rollen speelde hij, als Alexander Gildo, in 1958 samen met Conny Froboess de hoofdrol in de film Hula-Hopp, Conny. In 1959 ging ook zijn muzikale carrière van start bij platenfirma Electrola, hier bedacht hij zijn nieuwe naam Rex Gildo. Hij zong vaak met vrouwen aan zijn zijde zoals Conny Froboess, Angèle Durand en Vivi Bach. Maar aan de zijde van Gitte Hænning behaalde hij grote successen en samen werden ze het droompaar uit de jaren 1960. Ook zijn filmcarrière liep op rolletjes, hij draaide zo’n 30 films. Een van zijn grootste hits was Vom Stadtpark die Laternen aan de zijde van Hænning.

In 1969 nam hij deel aan de wedstrijd Ein Lied für… en hoopte zo naar het Eurovisiesongfestival te mogen. Er waren drie deelnemers die elk drie liedjes zongen, hij werd derde achter Siw Malmkvist en Peggy March. Drie jaar later had hij een wereldhit met het liedje van Ralph Siegel Fiesta Mexicana dat ook wel bekend is als Hossa, hossa.

In de jaren 1980 taande zijn succes, maar bij zijn trouwe aanhang was hij nog steeds populair. Hij moest gaan optreden voor een kleiner publiek, en er zijn vermoedens dat hij aan pillen en alcohol verslaafd was. Later volgde een rechtszaak omdat hij dronken op het podium stond. Zijn Sonnyboy-imago raakt beschadigd als er geruchten opduiken dat hij een homoseksuele relatie zou hebben met zijn privésecretaris, Dave Klingenberg.

Op 23 oktober 1999 was zijn laatste optreden. In Bad Vilbel in een meubelboulevard voor 3000 bezoekers. Die zelfde avond viel hij uit het raam van zijn appartement te München, drie dagen later overleed hij aan zijn verwondingen. Er wordt nog steeds gespeculeerd over de val. Was het ruzie met zijn manager of was het zelfmoord?

Sinds 1974 was hij met zijn nicht Marion getrouwd. Ze hadden een huis in Bad Feilnbach, waar zij meestal woonde, en een huis in München, waar hij verbleef. Het huwelijk bleef kinderloos, Marion had twee keer een miskraam. Na zijn dood bleven er geruchten omtrent zijn vermeende homoseksualiteit.

Gildo werd begraven aan de Ostfriedhof in München naast zijn manager en vriend Fred Miekley.

Bron: Wikipedia

Op 26 juni hebben we opgetreden  bij de kanaalbrug in Fleringen en naar aanleiding daarvan kregen wij onderstaande mail van een echtpaar uit Brabant. De man is een zeer goede gitarist die zijn sporen in de muziek ruimschoots verdient heeft.

Hallo orkest leden en organisatie.

Even toch een terugblik op zondag 26 Juni in Fleringen.

Via jullie site wisten van het optreden en zoals jullie beschreven hadden hielden wij de kanaal brug goed in onze gedachten en ik zei tegen mijn vrouw, als we daar over zijn moeten we goed opletten want dan zijn we er bijna. Amper de brug over zei ze, hier rechts volgens mij want ik hoor muziek. Inderdaad, we konden een orkest horen spelen. Uitgestapt wisten wij niet wat we aan zouden treffen aangezien het feest aan huis was. Wij dachten, een privé of buurtfeest, we wisten ook niet. Wij naar binnen en zagen gelijk dat we goed waren want we zagen jullie muzikanten gelijk staan. Ook niemand die ons aankeek met de gedachte; “vreemde eenden in de bijt “. Wij schoven netjes aan tegen de muur en gingen daarna een consumptie bestellen. Waar koop ik die munten? Maar al gauw werd duidelijk, geen munten en niet pinnen maar gewoon ouderwets afrekenen. Is altijd mijn ding geweest, gewoon betalen dan kun je de hard werkende mensen nog eens een fooitje toe stoppen. De prijs was ook uit de jaren 1960 dus lekker zat (dronken) worden als je niet hoeft te rijden. Wij hebben het bij limonade gehouden. Heerlijk om gewoon te kunnen praten terwijl de muziek doorspeelt. Zalig, dat mis je tegenwoordig deze gezelligheid. Ook de mensen allemaal even aardig alsof we thuis waren. We vonden dat jullie een leuk repertoire hadden en dat de mensen goed meededen. Zelfs de jongeren! Dit gebeurt hier in Brabant niet meer. Je bent ooit bang om naar een festival te gaan betreffende de loeiharde muziek waar je onmogelijk kunt praten.

We hebben met veel mensen kennis gemaakt die vroegen waar wij vandaan kwamen. Kortom, we voelden ons thuis. Volgens mij hebben Twentenaren wel iets gemeen met Brabant want we konden ze verrekt goed verstaan met huus en thuus.

Dit even in het kort betreffende onze beleving in Fleringen.

De complimenten aan de organisatie, perfect.