Corry en de Mooks

Op 15-jarige leeftijd zong Konings als zangeres van De Mooks. Ze werd ontdekt door Ries Brouwers, die haar voorstelde aan Pierre Kartner. Deze koppelde haar vervolgens aan de band De Rekels. Als Corry en de Rekels maakten zij vooral furore met het lied Huilen is voor jou te laat uit 1970. Dit nummer was tot 2013 (43 jaar lang) de grootste Nederlandstalige hit in de Top 40 aller tijden. Twee jaar later startte Konings een solocarrière, waarin ze scoorde met nummers als, Ik krijg een heel apart gevoel van binnen, Jij weet toch wel wat liefde is, Hoe je heette dat ben ik vergeten, Je moedertje en Adios amor. In 2004 kwam Konings nog eenmaal met De Rekels bij elkaar voor een reünie.

In mei 2007 liet Konings in de regionale krant de Gelderlander weten dat ze eraan dacht om in 2009 afscheid te nemen als zangeres. Het zou dan precies 40 jaar geleden zijn dat ze voor het eerst in de hitparade stond. In maart 2008 meldde Konings dat ze haar jubileum groots wilde vieren met een concert in het NAC-stadion in haar geboortestad Breda. Deze plannen bleken financieel echter niet haalbaar, waarna de zangeres haar jubileum vierde op 19 juli 2009 op het Chasséveld in Breda.

Vanwege haar artiestenjubileum werd bedacht dat Konings in 2009 een eigen acht delige reallifesoap zou krijgen.

In 2011 baarde Konings opzien door de titelsong voor de film New Kids Nitro te maken. Het nummer heette Hoeren Neuken Nooit Meer Werken. Nadat de single een succes werd, verscheen er al gauw een Duitse versie, getiteld Huren Bumsen Nie Mehr Schuften.

Het nummer Huilen is voor jou te laat uit 1970 stond vier decennia lang in de top 10 van meest succesvolle hits uit de Nederlandse Top 40. In 2011 werd het lied ingehaald door Rolling in the Deep en Happiness en viel het buiten de top 10. Inmiddels is het lied nog verder weggezakt, en is het ook niet meer de grootste Nederlandstalige hit uit de geschiedenis. Dit is nu Ik neem je mee van Gers Pardoel.

Konings heeft ook een kleine filmrol op haar naam staan: In 1974 speelde ze zichzelf in de film De vijf van de vierdaagse. Ze treedt op tijdens een Vierdaagse-feest, waar enkele van de hoofdpersonen uit het verhaal naartoe gaan. Ze zingt het speciaal voor de film door Pierre Kartner geschreven lied Breng mij nog eenmaal naar huis. Later heeft ze nog een paar regeltjes tekst in een onderonsje met John Kraaijkamp (Ome Dirk).

In augustus 2018 deed Konings mee aan het negentiende seizoen van het televisieprogramma Expeditie Robinson, wat vele nieuwe boekingen en mediaoptredens tot gevolg had. Op 28 oktober 2018 was Konings te gast in Zondag met Lubach waar ze ook optrad.

Konings heeft een zoon en een dochter uit twee relaties, en is getrouwd geweest. Sinds 2008 woonde Konings in het Zuid-Spaanse Benalmádena. In mei 2010 vestigde ze zich om praktische redenen weer in Nederland. In april 2002 werd ze benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Op 19 juli 2009 verscheen haar biografie, getiteld Mooi was die tijd, geschreven door Evert Santegoeds.

Bron: Wikipedia

Similar Posts

  • Vicky Leandros

    Vicky Leandros (pseudoniem van Vasiliki Papathanasiou, 23 augustus 1952) is een Grieks-Duits zangeres. Naast Grieks en Duits heeft ze ook veel nummers in het Frans en Engels gezongen. Ook nam zij verscheidene nummers op in het Japans, Nederlands, Italiaans en Spaans. In totaal heeft ze bijna 80 albums uitgebracht. Daarnaast zijn er vele compilaties en heruitgaves verschenen.

    In 1958 namen haar ouders haar mee naar West-Duitsland. Na de echtscheiding van haar ouders groeide Vicky op bij haar vader. Met de steun van haar vader, die zelf succesvol was in Griekenland en Duitsland als Leo Leandros, bouwde zij een carrière op in beide landen, aanvankelijk onder de naam Vicky (veel zangeressen in die tijd gebruikten alleen hun voornaam als artiestennaam). Haar eerste single verscheen in 1965: Messer, Gabel, Schere, Licht en werd direct een hit in Duitsland. In dit land scoorde ze tot 1967 al verschillende hits, en ook in Canada en Griekenland.

    Leandros raakte internationaal bekend door haar deelname aan het Eurovisiesongfestival; eerst in 1967 voor Luxemburg; met L’amour est bleu werd ze in dat jaar vierde. In 1972 werd ze (en nu onder haar volledige artiestennaam Vicky Leandros) opnieuw door Luxemburg uitgezonden naar het songfestival. Ditmaal won ze, met Après toi. Tot 25 augustus 2012 was het de grootste Eurovisiesongfestivalhit ooit in de Nederlandse Top 40, maar omdat Euphoria van Loreen toen 452 punten verzamelde, werd Après toi met 437 punten naar de tweede plaats verdrongen. In 2022 bezet zij na Duncan Laurence en S10 de vierde plaats. In de Daverende 30 stond het nummer 3 weken op de eerste plaats. In 1972 had ze een nummer 1-hit in Nederland en Oostenrijk met Ich hab’ die Liebe geseh’n. Het stond eveneens 3 weken op nr. 1 in de publieke hitlijst en bleek aan het eind van het jaar de op een na succesvolste single. Verder zijn de schlagers Theo, wir fahr’n nach Lodz (haar grootste hit in Duitsland) en Die Bouzouki klang durch die Sommernacht twee van haar bekendste nummers. Vicky was zeer succesvol in vele landen, zoals Frankrijk, Griekenland, Verenigd Koninkrijk, Spanje, Italië, Duitsland, Nederland, België, Japan en Canada. Wereldwijd scoorde ze vele hits, in verschillende talen. In de voorgangers van de Mega Top 50 heeft ze 14 hits gehad.

    Van het nummer “Verlorenes Paradies” bracht ze in 1982 ook een Nederlandstalige versie uit als “Verloren zijn we niet”, met een enigszins Duits accent gezongen. Het nummer heeft een duidelijke boodschap om zuinig om te springen met het milieu. Het nummer stond 6 weken in de Top 40 met als hoogste plaats nummer 14.

    In 2000 bracht ze voor het eerst een album uit met eigen composities, Jetzt. In 2003 volgde een album met liederen van Mikis Theodorakis. 2005 was een jubileumjaar voor Vicky; ze stond 30 jaar op de planken en vierde dit met een dubbel-cd met haar grootste hits en enkele nieuwe tracks. Verder deed ze in 2006 23 grote concerten in Duitse steden. Eigenlijk was het haar 40-jarig artiestenjubileum, maar ze heeft zich vanaf 1979 ongeveer 10 jaar teruggetrokken uit de publiciteit. In die periode verschenen er echter wel nieuwe albums, waaronder Eine Nacht In Griechenland (1985), Ich Bin Ich (1988), Starkes Gefuhl (1990) en Nur einen Augenblick (1991). In haar geboorteland Griekenland lanceerde zij in deze jaren twee zeer succesvolle albums: ‘Pyretos tou Erota’ (1989) en ‘Andres’ (1993).

    In 2006 nam Vicky deel aan de voorselecties voor Eurosong in Duitsland, met het lied Don’t Break My Heart. Zo hoopte ze haar land te vertegenwoordigen in Athene. Zij moest echter de overwinning laten aan Texas Lightning. Op 8, 9 en 10 december 2006 trad ze op bij het MAX Promsconcert in de Utrechtse Jaarbeurs. Op vrijdag 6 juli 2007 trad ze op bij het André Rieuconcert op het Vrijthof in Maastricht.

    De Duitse technoformatie Scooter heeft in 2011 een zogenoemde mash-up gemaakt van L’amour est bleu van Vicky Leandros. Het nummer ‘C’est bleu’ van Scooter feat. Vicky Leandros staat op het album The Big Mash Up. In 2012 zingt ze tijdens de 50PlusBeurs in Utrecht en in mei 2013 geeft zij een uitverkocht concert in het nieuwe Luxor in Rotterdam.

    In mei 2019, na bijna 47 jaar artiest te zijn en 80 albums, trad zij weer op in een vol Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Gastoptredens met George Dalaras. Ze bleef overal optreden tot oktober 2021 toen kreeg ze last van een infectie en was tijdelijk uit de roulatie. In augustus 2022 – een paar dagen na haar 70ste verjaardag – kondigde zij aan dat zij binnen afzienbare tijd haar muzikale carrière zal beëindigen.

     

    Bron Wikipedia

  • The Jokers

    Een foto van The Jokers uit Enschede op onze site. Helaas weten we niks van deze band te vertellen wat ze speelden en wie ze waren. Als een lezer dat weet dan horen we dat uiteraard heel graag op dehelenas@gemail.com

  • De Boertjes van Buuten

    Deze week een foto van de Boertjes van Buuten. Veel mensen hebben veel plezier aan dit orkest beleefd.

    De Boertjes van Buuten (voorheen De Bietenbouwers), het laatste woord doorgaans uitgesproken als buut’n, was een KRO-huisorkest onder leiding van Jo Budie.

    Vanaf 1966 tot 1972 waren de Boertjes van Buuten het orkest in het televisieprogramma Mik van de KRO. Het programma verscheen meer dan zes jaar op de televisie met: de Boertjes van Buuten onder leiding van Jo Budie, Kees Schilperoort als Gait-Jan Kruutmoes, zangeres Annie de Reuver, later opgevolgd door Annie Palmen, als Drika en Henk Jansen van Galen als Lubbert van Gortel. Na diens overlijden op 15 maart 1970[1] werd zijn plaats ingenomen door Ab Hofstee als Boer Voorthuizen. Ook was er de “imitator in vaste dienst” Bertus Bolknak, pseudoniem van Henk van Wijk.

    Daarnaast vormden de Boertjes van Buuten het vaste huisorkest van het KRO-radioprogramma Van twaalf tot twee.

     

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *