The Tremeloes

The Tremeloes is een Britse groep die vooral succes had in de jaren zestig. Ze waren oorspronkelijk de begeleidingsband van Brian Poole.

Als Brian Poole & the Tremeloes hadden zij in Engeland vanaf 1961 een reeks hits, waarvan Do you love me in 1963 aldaar de eerste plaats van de hitparade bereikte. Toen het niet meer boterde tussen de leden van de begeleidingsband en hun voorman, gingen ze in 1965 elk hun eigen weg. Brian Poole verdween al snel in de anonimiteit. De Tremeloes (Alan Blakley, Len ‘Chip’ Hawkes, Rick West en Dave Munden) waren echter regelmatig in de internationale hitparades te vinden.

The Tremeloes begonnen in 1967 aan een half decennium van hits, te beginnen bij het door Cat Stevens geschreven Here comes my baby. Er volgden meer successen, waarvan Silence is Golden (1967) en My little Lady (1968) de grootste waren. De groep kenmerkte zich voornamelijk door pretentieloze uptempo songs, zoals Even the bad times are good (1967), Helule helule (1968) en Once on a Sunday morning (1969).

Het nummer Yellow River werd hen aangeboden door componist Jeff Christie, maar ze brachten het aanvankelijk niet zelf uit. De band Christie – rond Jeff Christie en de broer van gitarist Alan Blakley – werd speciaal gevormd om het nummer uit te brengen, waarbij de zangpartij van Jeff Christie werd toegevoegd aan de reeds ingespeelde begeleiding van The Tremeloes. Het resulteerde in 1970 in een grote hit. The Tremeloes zongen ook You en What Can I Do? van Raymond O’Sullivan (die later bekend zou worden als Gilbert O’Sullivan). Begin jaren zeventig probeerden The Tremeloes een iets ‘ruiger’ image aan te meten met rockachtige singles als Blue Suede Tie. De laatste hit is ook uit die tijd, maar toch meer ‘poppie’: I Like it That way (1972).

Net als veel andere bands uit de jaren zestig en zeventig zijn ook The Tremeloes bij tijd en wijle in ‘revivaloptredens’ terug te vinden. Dave Munden is in al die jaren de enige constante factor geweest, hoewel tegenwoordig ook Rick West (die zich weer Rick Westwood noemt) deel uitmaakt van de groep. Chip Hawkes heeft de groep een paar keer verlaten om vervolgens weer terug te keren, maar hij maakt de laatste jaren deel uit van de groep Class of ’64 met oud-leden van Smokie en The Rubettes.

Band leden:

  • Brian Poole (Barking, 3 november 1941), zanger (tot 1966).
  • Alan Blakley (Alan David Blakley; Bromley, 1 april 1942 – 10 juni 1996), slaggitarist, pianist, zanger.
  • Ricky West (Richard Charles Westwood; Dagenham, 7 mei 1943), sologitarist, zanger.
  • Alan Howard (Dagenham, 17 oktober 1941), bassist, zanger (tot 1966).
  • Chip Hawkes (Leonard Donald Hawkes; Shepherd’s Bush, Londen, 2 november 1945), bassist, zanger (vanaf 1966).
  • Dave Munden (David Charles Munden; Dagenham, 2 december 1943-15 oktober 2020), drummer, zanger.

Bron: Wikipedia

Similar Posts

  • Duo Goldy

    Deze week het duo Goldy uit Hengelo in de schijnwerpers. Mocht u als lezer nog iets kunnen vertellen van dit duo dan horen we dat graag.

    LET OP: Het email adres is gewijzigd. In de toekomst kun u alle informatie sturen aan:  dehelenas@gmail.com

    Goldy 2a Goldy 2b

  • De Wama’s

    De Wama’s was een komisch duo, bestaande uit Wim van Wageningen en Dick van der Maat. Het duo was populair in variétés in de jaren 40, 50 en 60 van de 20e eeuw. In maart 1973 gingen de Wama’s uit elkaar.

    Biografie

    Wim van Wageningen en Dick de Maat leerden elkaar kennen in het leger na de mobilisatie. Ze zaten in het 18e regiment infanterie, gelegerd in Amersfoort. Van Wageningen had daarvoor gewerkt als meubelmaker en De Maat had onder andere betrekkingen als banketbakker, etaleur en loodgieter. In 1940 besloten ze een duo te vormen en artiest te worden. Ze sloten zich aan bij de Nederlandsche Kultuurkamer en konden zo in de oorlogsjaren zonder risico ervaring opdoen. Als naam kozen zij de Wama’s, naar de eerste twee letters van hun achternamen, Van Wageningen en Van der Ma’at. Zelf namen zij de aliassen Wim Wama en Dick Wama aan.

    Na de oorlog gingen de Wama’s verder als beroepsartiesten. Ze profiteerden van de behoefte aan licht amusement die na 1945 ontstaan was. Eind jaren 40 schreven ze het nummer Naar de TT Race over de TT Assen en verwierven daarmee veel bekendheid. Een ander bekend nummer uit die periode was Hotsjek. Het radioprogramma De bonte dinsdagavondtrein, waarin de Wama’s af en toe optraden, zorgde voor landelijke bekendheid. Hierdoor werden ze het meest gevraagde duo binnen het schnabbelcircuit. Ze raakten echter overvleugeld door het duo Johnny & Rijk.

    Vanaf de jaren 60 verminderde de populariteit van variété en daarmee ook van de Wama’s. Daarnaast waren ze weinig vernieuwend en in tegenstelling tot bijvoorbeeld De Mounties weinig op televisie te zien. De groep had in die jaren vooral succes met parodieën op bekende nummers en populaire hits. Zo coverden zij in 1960 onder andere Mack the knife van Bobby Darin en Laila van Die Regento Stars. Hun versie van Kriminal tango, destijds een hit in West-Duitsland voor het Hazy Osterwald Sextett, haalde zelfs de hitparade. Andere bekende nummers waren Ping en Pong, over twee tafeltennissende Chinezen en De Badkuipserenade. In 1962 haalden de Wama’s nog eens de hitparade door in te spelen op de twistrage. Ze bouwden Franz Liszts Liebestraum om tot de Liebestraum twist. Radio Veronica gebruikte later het begin van dit nummer voor een jingle van de Alarmschijf: “Hé… Let op… Deuren en oren dicht… Hier komt… Veronica’s Alarmschijf”.

    Rond carnaval 1971 hadden de Wama’s nog een hitje met Aha dat is Marie. In 2001 zette Vic van de Reijt dat nummer op #76 in zijn Nederlandstalige Cover Top 100. Het was namelijk een cover van het relatief onbekende La petite Marie van Jean Mourou en Nicolas Péridès. Daarna gingen de Wama’s zich steeds meer richten op theater. Eind 1971 speelden ze kleine rolletjes in het stuk Liefde is Hadjememaar van het Amsterdams Volkstoneel, onder leiding van Beppie Nooij. Hier bleek dat vooral Wim Wama over goede acteerkwaliteiten beschikte.

    In maart 1973 gingen de Wama’s uit elkaar. Ze behielden wel hun artiestennamen Wim Wama en Dick Wama. Dick had een alcoholverslaving en had als acteur veel minder succes dan Wim. Later kwam hij ook nog in een rolstoel terecht door een auto-ongeluk. Hij stierf ten slotte op 22 juni 1980 op 63-jarige leeftijd in Amsterdam aan een maagbloeding.

    Wim had in de jaren 70 en 80 wél veel succes als acteur, zowel in het theater als in films. Daarnaast was hij stemacteur. Zo sprak hij onder andere de stem in van Jerom en Krimson in de poppenserie Suske en Wiske en was hij te horen in hoorspelen waaronder De Brekers en verschillende buitenlandse tekenfilmseries. Zijn grootste toneelrol was in 1984 de rol van Hadjememaar in de remake van de theaterproductie Liefde is Hadjememaar uit 1971. In 1986 zou hij weer de hoofdrol spelen in In Holland staat een huis, maar hij werd dat jaar ernstig ziek. Op 12 juli van dat jaar overleed hij op 67-jarige leeftijd aan kanker.

    Bron: Wikipedia

     

  • Sunshine Combo

    Deze week staat het Sunshine Combo weer in de  schijnwerpers. Naar aanleiding van een eerder geplaatste foto kregen wij deze week onderstaande biografie van het “Sunshine Combo” en dit willen we de bezoekers van deze site uiteraard niet onthouden.

    Wij zijn midden jaren 70 begonnen met ons bandje. Bert Weghorst maakte toen als zanger/bassist ook deel uit de band. Later is hij opgevolgd door Johnny Neuber en is Franc Kleissen er bij gekomen. Ons sterke punt was ons blaaswerk (Johan alt/tenorsax, klarinet). Gerard (trompet en trombone) en Franc (trompet en gitaar) aangevuld met zang en ritme van Jan (drums), Han (orgel en keyboard en Johnny (bas).
    Iedereen kende ons van de aubade aan het bruidspaar. Wij speelden dan het nummer Il Silenzio tweestemmig met 2 trompetten op de dansvloer. Dit vond iedereen fantastisch en heeft ons daardoor veel partijen opgeleverd.
    Ons repertoire bestond oa uit top 40 hits, feestwerk en goede dansmuziek. Door onze uitgebreide blazerssectie waren wij in staat om een veelzijdig dansrepertoire uit te voeren. Hierdoor werden wij oa door ‘t Holscher in Saasveld gevraagd, om naast de vele bruiloften, de maandelijkse dansavonden muzikaal te verzorgen. Dit was voor ons orkest altijd een muzikale happening.
    Uiteindelijk zijn we, na 15 mooie jaren, in 1989 gestopt waarna Franc Kleissen, Johan en Gerard ten Tusscher de Bigband Eighty-Nine in Borne hebben opgericht. Deze bigband bestaat heden ten dage nog steeds en is regelmatig te horen tijdens concerten en optredens in binnen en buitenland (zie website http://www.bb89.nl).

  • Karmis in Oatmuske met “de Helena’s”

    In 1971 is bijgaande foto gemaakt van “de Helena’s” op de Koale karmis in Oatmuske. (Voor de niet Twentenaren een vertaling Kermis in Ootmarsum). Voor deze foto’s moesten we op tijd zijn want om 10.00 moest we beginnen met het optreden bij café De Rozenstruik. De namen op de foto:  Links boven Ronald Urban; Rechts boven Benny Lenferink; onder van links naar rechts Frans Heerink; Truus Braakhuis en Frans Schulten.

    Volgende week is het dan weer zover en begint vrijdag de kermis in Ootmarsum. De band “Fluitje van ‘n cent” treed op bij Café Restaurant van de Maas en we wensen de mannen dan ook veel succes en heel veel plezier toe.
    Helena's 1971 1

  • De Musketiers

    Deze week “de Musketiers” in de schijnwerpers.  Deze band heeft in de vele jaren meing partij verzorgd. Ook hebben ze nog een hele tijd een zangeres in hun midden gehad maar daarover een volgende keer meer. De muziek die u hierbij hoort is ook van “de Musketiers” zelf. Elders op deze site kunt u ook “The Story of” vinden die gemaakt is door Gerard Wigger. Reacties zijn altijd meer dan welkomm.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *