Teach-in

Deze week een foto van de winnaars van het Eurovisie songfestival in 1975. Hoe dit jaar het songfestival georganiseerd gaat worden is nog maar sterk de vraag.

De bezetting van de groep is lang als volgt geweest:

  • Hilda Felix (oorspronkelijke zangeres, werd opgevolgd door Getty Kaspers)
  • Frans Schaddelee (oorspronkelijke bassist, werd opgevolgd door John Gaasbeek)
  • Ard Weeink basgitaar, trompet, zang
  • Chris de Wolde gitaar
  • Getty Kaspers zang
  • Bert ter Brugge zang
  • John Gaasbeek basgitaar
  • Koos Versteeg toetsinstrumenten, zang
  • Rudy Nijhuis drums
  • Ab Timmer drums
  • Betty Vermeulen (Vlaamse zangeres; vanaf 1976)
  • Marianne Wolsink (Twentse zangeres; vanaf 1976)
  • Nick de Vos basgitaar
  • Tineke Eenkhoorn (zangeres, kwam erbij na een revival van Teach-in in 1985)
  • Licia Laagewaard (zangeres, samen met Tineke werd de groep opnieuw vocaal versterkt)
  • Gerrit Trip (werd leadzanger van de laatste formatie).

Na een aantal bezettingswisselingen ging de groep in 1980 uit elkaar. De laatste single was “Regrets”.

Similar Posts

  • De Helena’s

    Op 26 juni hebben we opgetreden  bij de kanaalbrug in Fleringen en naar aanleiding daarvan kregen wij onderstaande mail van een echtpaar uit Brabant. De man is een zeer goede gitarist die zijn sporen in de muziek ruimschoots verdient heeft.

    Hallo orkest leden en organisatie.

    Even toch een terugblik op zondag 26 Juni in Fleringen.

    Via jullie site wisten van het optreden en zoals jullie beschreven hadden hielden wij de kanaal brug goed in onze gedachten en ik zei tegen mijn vrouw, als we daar over zijn moeten we goed opletten want dan zijn we er bijna. Amper de brug over zei ze, hier rechts volgens mij want ik hoor muziek. Inderdaad, we konden een orkest horen spelen. Uitgestapt wisten wij niet wat we aan zouden treffen aangezien het feest aan huis was. Wij dachten, een privé of buurtfeest, we wisten ook niet. Wij naar binnen en zagen gelijk dat we goed waren want we zagen jullie muzikanten gelijk staan. Ook niemand die ons aankeek met de gedachte; “vreemde eenden in de bijt “. Wij schoven netjes aan tegen de muur en gingen daarna een consumptie bestellen. Waar koop ik die munten? Maar al gauw werd duidelijk, geen munten en niet pinnen maar gewoon ouderwets afrekenen. Is altijd mijn ding geweest, gewoon betalen dan kun je de hard werkende mensen nog eens een fooitje toe stoppen. De prijs was ook uit de jaren 1960 dus lekker zat (dronken) worden als je niet hoeft te rijden. Wij hebben het bij limonade gehouden. Heerlijk om gewoon te kunnen praten terwijl de muziek doorspeelt. Zalig, dat mis je tegenwoordig deze gezelligheid. Ook de mensen allemaal even aardig alsof we thuis waren. We vonden dat jullie een leuk repertoire hadden en dat de mensen goed meededen. Zelfs de jongeren! Dit gebeurt hier in Brabant niet meer. Je bent ooit bang om naar een festival te gaan betreffende de loeiharde muziek waar je onmogelijk kunt praten.

    We hebben met veel mensen kennis gemaakt die vroegen waar wij vandaan kwamen. Kortom, we voelden ons thuis. Volgens mij hebben Twentenaren wel iets gemeen met Brabant want we konden ze verrekt goed verstaan met huus en thuus.

    Dit even in het kort betreffende onze beleving in Fleringen.

    De complimenten aan de organisatie, perfect.

  • Metro Kwartet

    Via het Trio Silver hebben we weer enkele foto’s van band erbij gekregen waarvan onderstaande er een is. Mocht u nog kaarten hebben liggen dan zouden wij die graag willen hebben of kopieren. Reacties kunt u altijd sturen naar dehelenas @gmail.comMetro Kwartet 1a

    Metro Kwartet 1b

  • Maxium Combo

    Het Maxium Combo deze week in de schijnwerpers. Deze band Speelde eind jaren 60 en de jaren 70 veel op bruiloften en partijen en verzorgde ook jarenlang  de dansavonden bij Royal en de Waarbeek in Hengelo. De bezetting bestond uit vlnr: Albert de Jong, Zang en Saxofoon; Jan Steinman, Drums en Zang; Henk Spiele, Orgel en Zang; Fons Visser, Basgitaar en Zang; en van de trombonist en saxofonist is ons helaas de naam ontschoten. Mocht iemand ons dit kunnen melden dan houden wij ons aanbevolen. 

  • Wencke Myhre

    Wenche Myhre, ook wel Wencke Myhre, (Oslo, 15 februari 1947) is sinds de jaren zestig een succesrijke Noorse schlagerzangeres met hits in het Noors, Duits en Zweeds.

    Nadat Myhre in 1960 een talentenwedstrijd in Oslo won, kreeg ze van liedjesschrijver Arne Bendiksen een platencontract.

    In 1963 maakte ze haar televisiedebuut in de film Elskere. Sindsdien staat ze steeds in de spotlights. Voor haar lied Gi meg en Cowboy till mann (dat eerst door Gitte gezongen werd in het Duits, Ich will ‘nen Cowboy als Mann) onder begeleiding van Horst Wende en zijn studio/sessie muzikanten kreeg ze haar eerste gouden plaat.

    In 1964 was Myhre de drijfveer achter een inzamelingsactie waarvan de opbrengst naar een kinderziekenhuis in de Gazastrook zou gaan. Hier leerde ze haar eerste man kennen, Torben Friis-Møller. Met hem heeft ze drie kinderen: Kim (1971), Dan (1973) en Fam (1975).

    Voor het wereldkampioenschap skiën in 1966 zong ze het lied Vinter og sne. Datzelfde jaar won ze het Schlagerfestival met Beiß nicht gleich in jeden Apfel. Hiermee had ze eindelijk haar doorbraak op de Duitse markt, nadat ze een jaar eerder met Sprich nicht drüber als tweede was geëindigd. Er volgden nog hits en in 1968 vertegenwoordigde ze West-Duitsland op het Eurovisiesongfestival met Ein Hoch der Liebe, waarmee ze op de zesde plaats eindigde. Eind jaren 60 behoorde ze tot de absolute topartiesten en tieneridolen in Duitsland. Ze won vier Bravo-Otto’s (1966: brons, 1967: goud, 1968: goud, 1969: zilver). Ze kwam veel op de Duitse televisie en trad op met andere grootheden als Udo Jürgens en Peter Alexander. In 1970 had ze een bescheiden hit met Er hat ein knallrotes Gummiboot, dat later wel uitgroeide tot een carnavalsklassieker.

    In 1974 kreeg ze een eigen televisieprogramma. In 1980 trouwde ze voor de tweede maal, dit keer met de succesvolle Duitse regisseur Michael Pfleghar. Twee jaar later kreeg ze met hem haar vierde kind, Michael. Pfleghar pleegde in 1991 zelfmoord. Een jaar later nam Myhre opnieuw deel aan de Melodi Grand Prix in haar thuisland, maar werd daar derde.

    Myhre woont in een dorpje dicht bij Oslo en ze treedt nog regelmatig op. In 2004 begon ze een show met twee andere Scandinavische schlagersterren: Gitte Hænning en Siw Malmkvist. Ze trokken door heel Duitsland.

    In 2009 deed Myhre in Noorwegen opnieuw een gooi naar het Songfestival. Haar lied Alt Har En Mening Nå bleef echter steken in de voorronde.

    Bron: Wikipedia 

     

  • De Helena’s

    Een foto genomen tijdens onze laatste reis naar Tirol in Oostenrijk samen met 100 fans in 2017. Deze foto is genomen tijdens een pauze aan de Achesee waar de Helena’s de instrumenten pakten en muziek gingen maken en waar de medereizigers spontaan met een polonaise begonnen. Ook is vandaag voor deze foto gekozen omdat morgen onze drummer 70 jaar zou zijn geworden. Ook al is hij niet meer in ons midden, we zullen vaak aan hem denken en speciaal op 22 februari en op hem proosten. Kuper Proost!

  • Déja Vu

    Deze week de band Déja Vu uit Salland op de voorgrond. De plaat die op de achtergrond mee draait is ook van een band Déja Vu maar die komen uit zuid Limburg. Mocht u meer informatie over deze band hebben dan horen we dat heel graag op dehelenas@gmail.com.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *