Guy’s Act

Deze week de band Déja Vu uit Salland op de voorgrond. De plaat die op de achtergrond mee draait is ook van een band Déja Vu maar die komen uit zuid Limburg. Mocht u meer informatie over deze band hebben dan horen we dat heel graag op dehelenas@gmail.com.

Deze week is weer het Glazenhuis in Ootmarsum en uiteraard hopen wij dat de opbrengst weer het records van 2024 gaat evenaren of zelfs overtreffen zodat de goede doelen dit jaar weer goed bedacht worden.

Zoals altijd is er elke avond een band op het podium en afgelopen Donderdag was dat de band Crossroads uit Ootmarsum. Voor een band die nog zo kort bestaat was was de muziek zeker aanvaardbaar en we zullen in de toekomst nog wel meer van deze band gaan horen. Hieronder het verhaal zoals de band zichzelf voorstelt.

CROSSROADS is een Nederlandse Blues-Rock coverband uit Ootmarsum bestaande uit Stef Roord (Zang), Bram van Benthem (Basgitaar), Rutger Damink (Gitaar), Timo Bonke (Elektrische Gitaar) en Ramon Baasdam (Drums). De band werd opgericht eind 2024. De zoektocht naar een passende naam duurde niet lang. Verschillend in leeftijd, karakter en achtergrond troffen de bandleden elkaar – ogenschijnlijk per toeval – en eind december stonden ze voor het eerst samen in een repetitieruimte op de Mors in Ootmarsum. Gitaren in de hand, Ramon achter het drumstel en Stef aan de microfoon. Daar waar onze wegen kruisen, komt de muziek tot leven. CROSSROADS was geboren.
Met bekende covers zoals The River van Bruce Springsteen, Have You Ever Seen the Rain van CCR en Snow van de Red Hot Chili Peppers, blaast deze vijfkoppige band klassiekers nieuw leven in – rauw, energiek en recht uit het hart.
Het eerste optreden hebben ze gehad op 7 juni 2025 – en vanaf daar loopt de weg verder, het onbekende in..

Morgen 19 juli om 14.00 uur treed Geronimo op bij Havezathe Het Everloo in Rossum in een nieuwe bezetting op het podium. Nieuw zijn Bassist Onno de Vries en toetseniste Felice Robers. De andere muzikanten zijn Jos Klein Nagelvoort op drums, Jan Ravenhorst op Solo Gitaar, Bram Mulder op Solo Gitaar en voor het geluid, licht en de P.R. zorgt John Hassink. Ze maken een mooie mix van de 60er jaren muziek, in passende sfeer, van ondermeer The Shadows, Cliff Richard, The Beatles, The Eagles,  The Hollies, Bellamy Brothers, etc. etc.

Enkele weken geleden werd ons een foto toegestuurd waarop “de Helena’s” staan samen met Gerard Ekelhof ( oftewel “Tuin”) de uitbater van Café De Guldene Crone. De foto werd ons ongestuurd door de zoon van  “Tuin” Gerard Junior. Deze foto werd genomen in het café van “Tuin” tijdens de kermis van 1971 toen “de Helena’s” een foto reportage maakten in en bij de kermis attracties. De foto’s zijn gemaakt door Herman Haarhuis. Alhoewel we deze foto ooit al eens geplaatst hebben willen we als eerbetoon aan ‘Tuin”, die we onze manager noemden, de foto deze week nogmaals tonen. 

Rudi Carrell, artiestennaam van Rudolf Wijbrand Kesselaar (Alkmaar, 19 december 1934 – Bremen, 7 juli 2006), was een entertainer, zanger, showmaster, filmproducent en acteur. Hij begon zijn carrière in Nederland bij de radio en televisie en ging vervolgens werken bij Duitse zenders. Hij werd in Duitsland een uiterst populaire tv-persoonlijkheid met spelshows en andere formats. Hij woonde sinds 1974 in Syke, een plaats ten zuiden van Bremen.

De vader en de grootvader van Carrell waren beiden werkzaam in de showbusiness. Zijn vader gebruikte daarbij de naam André Carrell. De jonge Rudolf verving op 17 oktober 1953 André tijdens een feestavond voor ambtenaren in Arnhem, waarna André Rudolf in zijn gezelschap opnam. Daarmee deed Rudolf zijn intrede in de showbusiness. Hij trad in 1955 voor de AVRO wekelijks in het radioprogramma De bonte dinsdagavondtrein op. Carrell brak in 1959 ook op de televisie door met de maandelijkse Rudi Carrell Show.

Hij werd nationaal bekend door zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival van 1960 met het liedje Wat een geluk. Dat werd in Nederland wel populair, maar op het festival voorlaatste: alleen dat van Luxemburg eindigde nog achter hem. Het beviel hoe hij na het festival over zichzelf grappen kon maken.

Andere liedjes waarmee hij in Nederland populair werd zijn Een ballonnetje, Een muis in een molen, De hoogste tijd en Samen een straatje om. Zijn optreden in de Rudi Carrell Show als bewoner van een onbewoond eiland met het aapje Vrijdag en Esther Ofarim als zeemeermin is beroemd. Met deze show won Carrell in 1964 de Zilveren Roos op het festival van Montreux. Eén jaar eerder, dus in 1963, had hij ook al de Nipkowschijf van de Nederlandse televisierecensenten mogen ontvangen.

De Duitse carrière van Carrell begon in 1965, toen Radio Bremen interesse toonde voor zijn werk. Daar in Bremen begon hij met de tweemaandelijkse televisieshow Rudi Carrell Show. Vanaf 1974 presenteerde hij Am laufenden Band, de Duitse versie van Eén van de acht. Rudi Carrell had als persoonlijk adviseur de Nederlander Dick Harris, die de show ook regisseerde. Ook andere Nederlanders werkten voor Carrell in Duitsland.

Carrell maakte vanaf 1970 in Duitsland ook een aantal speelfilms: Wenn die tollen Tanten kommen, Tante Trude aus Buxtehude en in 1971 Rudi, benimm dich en anderen. Ook al waren sommige films zeer succesvol (de eerste trok drie miljoen kijkers), en ondanks de hoge gages, was Carrell allesbehalve trots op die simpele komedies. Hij verafschuwde het zelfs om in vrouwenjurken als Tante op het doek te verschijnen.

Carrell speelde in 1971 en 1972 in de shows van Bobbejaan Schoepen in Bobbejaanland (België), een toenmalige trekpleister voor (inter)nationale variété-artiesten. Hij werd diens buur en vriend (later, in 1974, zouden ze ook nog samen duetten zingen in de televisieshows van Carrell).

Na zijn verblijf in België keerde Carrell terug naar Duitsland, waar hij ook succes oogstte als zanger. Zo had hij in 1975 veel succes met het lied Wann wird’s mal wieder richtig Sommer?: een vertaling van het lied ‘t Is weer voorbij die mooie zomer, dat in Nederland in 1973 met Gerard Cox een hit werd.

In 2005 werd er bij hem, naar eigen zeggen een kettingroker, terminale longkanker vastgesteld. Hierdoor kreeg hij onder meer moeite met praten. Zijn voorlaatste optreden op de Duitse televisie, op 30 december 2005, in 7 Tage, 7 Köpfe, vond dan ook plaats zonder dat hij een woord zei.

Rudi Carrell overleed uiteindelijk ook aan de gevolgen van die longkanker. Hij werd 71 jaar oud.

Bron: Wikipedia