Het dans en amusementsorkest “Passe-Partout” uit Emmer -Compascuum heeft langere tijd gespeeld bij de Bonte Wever in Slagharen. Met hun drieën maakten ze een mooi stukje muziek. Mocht u meer informatie over deze band kunnen geven dan horen we dat uiteraard graag.
Een tijdje geleden kwam ik in contact met Dinand Leferink en van hem heb ik onderstaande ontvangen en zal ook de komende 2 weken hiermee verder gaan.
Zoals beloofd hierbij deel 1 als opmaat naar de gegevens van Remix party band. Wellicht vindt je het leuk om volgorde te zien van de verschillende bandleden die weer doorstroomden naar andere orkesten destijds. Daarom 3 mails. Ik hoor graag of je het leuk vindt om op deze manier eventueel te verwerken.
Groetjes Dinand
De Musketiers – Een icoon van de Nederlandse dansmuziek uit de jaren ’60
In de bruisende jaren zestig kende Nederland een rijke danscultuur waarin het dansorkest De Musketiers uit Markelo een prominente rol speelde. Onder de bezielende leiding van de inmiddels overleden Jan Arfman groeide het orkest uit tot een geliefde naam binnen de nationale muziekwereld. Bekend om hun dansbare repertoire en energieke optredens, waren De Musketiers vaste gasten in feesttenten en zalen door het hele land. De bezetting bestond onder meer uit Jan Arfman, die toetsen en accordeon voor zijn rekening nam, en zanger/gitarist Tonny Mengerink. Beiden zouden ook na hun tijd bij De Musketiers hun muzikale pad voortzetten. Ook Henk Brandenbarg (zang/saxofoon) en Wim Simmelink (zang/drums) speelden bij de Musketiers . Jan Arfman bleef actief als leider van het latere Dansorkest TSM, terwijl Tonny Mengerink bekendheid verwierf als oprichter en bandleider van het veelgevraagde Saturnus Quintet uit Goor. Een van de bekendste nummers van De Musketiers is “Want jij stuurt mij viooltjes”, geschreven door A.J. Mengérink en uitgebracht als 45-toeren single op het Decca-label. Hun oeuvre omvatte ook een langspeelplaat met de titel “Lief en Leed”. Op deze LP prijkt het nummer “Ik droom van de liefde”, dat onder liefhebbers van piratenmuziek nog altijd geliefd is.
Katja Ebstein (Girlachsdorf, Silezië, 9 maart 1945) is een Duitse zangeres en actrice. Haar echte naam is Karin Witkiewicz,
Ebstein is vooral bekend van het Eurovisiesongfestival. In 1970 mocht ze West-Duitsland voor de eerste maal vertegenwoordigen. Wunder gibt es immer wieder werd derde, het beste resultaat voor het land tot dan toe. Het lied werd ook een hit in verscheidene landen. Een jaar later vond ze de tijd rijp om opnieuw een gooi te doen naar de eeuwige roem; met Diese Welt werd ze opnieuw derde in Dublin in 1971, waarmee ze haar vorige prestatie evenaarde.
Tien jaar na haar eerste deelname mocht ze nu voor de derde keer haar land vertegenwoordigen met het lied Theater. De Ier Johnny Logan won dat jaar met het nummer What’s Another Year. De Duitsers bleven wederom met lege handen achter, maar Ebstein verbeterde wel haar eigen prestatie met haar tweede plaats.
Deze week de band Jet Set. Deze band heeft ook menig jaar in Twente vele partijen muzikaal verzorgd. Helaas hebben we geen namen van de muzikanten maar wellicht dat een van de lezers die kan bezorgen.
Inmiddels zijn er al reakties binnen: Volgens Marinus Bekkink is de man op motorkap Brian Sprukkelhorst uit Hengelo, en de man rechts van hem Johnny waarvan de achternaam hem helaas ontschoten is. Van Gerrit en Ria Schuurman van de vroegere “Little Stars” zijn de eerste twee aan de linker Bertus Lansink {saxofoon} en Gerard Lansink {toetsen} De andere namen weten ze ook niet!
Misschien zijn er nog andere lezers die de andere muzikanten kennen.
Afgelopen week hebben waren we uitgenodigd voor een bruiloft in Polen. Met ca. 40 Nederlanders, tussen de Polen, hebben we genoten van het vele eten, drank, gezelligheid en uiteraard de muziek. Door de 4 koppige band is muziek gemaakt van ‘s middags 16:00 uur tot ‘s nachts 04:00 uur. Bij aankomst werden alle gasten door de muziek buiten welkom geheten. En direct nadat de mensen in de zaal waren begonnen ze te spelen. Bij navraag bleken het vier broers te zijn die een geweldig stukje muziek maakten. De man die 5 blaasinstrumenten plus de gitaar kon bespelen en ook nog veel zong was wel de gangmaker van de band. Telkens weer ging hij met een blaasinstrument de zaal in en was de leider van een polonaise. Al met al een erg goede band die gebruik maakten van de nieuwste snufjes op muzikaal gebied. Toen we in de nacht huiswaarts gingen werden we weer begeleid door de muzikanten naar de bus . 
de band Les Scala’s deze week in het voetlicht. Ze speelden met een knoppen orgel wat niet zo vaak voor kwam in de muziek wereld. Wie de mannen zijn weten we helaas niet maar wellicht horen we dat nog van een van de lezers.
Op 26 juni hebben we opgetreden bij de kanaalbrug in Fleringen en naar aanleiding daarvan kregen wij onderstaande mail van een echtpaar uit Brabant. De man is een zeer goede gitarist die zijn sporen in de muziek ruimschoots verdient heeft.
Hallo orkest leden en organisatie.
Even toch een terugblik op zondag 26 Juni in Fleringen.
Via jullie site wisten van het optreden en zoals jullie beschreven hadden hielden wij de kanaal brug goed in onze gedachten en ik zei tegen mijn vrouw, als we daar over zijn moeten we goed opletten want dan zijn we er bijna. Amper de brug over zei ze, hier rechts volgens mij want ik hoor muziek. Inderdaad, we konden een orkest horen spelen. Uitgestapt wisten wij niet wat we aan zouden treffen aangezien het feest aan huis was. Wij dachten, een privé of buurtfeest, we wisten ook niet. Wij naar binnen en zagen gelijk dat we goed waren want we zagen jullie muzikanten gelijk staan. Ook niemand die ons aankeek met de gedachte; “vreemde eenden in de bijt “. Wij schoven netjes aan tegen de muur en gingen daarna een consumptie bestellen. Waar koop ik die munten? Maar al gauw werd duidelijk, geen munten en niet pinnen maar gewoon ouderwets afrekenen. Is altijd mijn ding geweest, gewoon betalen dan kun je de hard werkende mensen nog eens een fooitje toe stoppen. De prijs was ook uit de jaren 1960 dus lekker zat (dronken) worden als je niet hoeft te rijden. Wij hebben het bij limonade gehouden. Heerlijk om gewoon te kunnen praten terwijl de muziek doorspeelt. Zalig, dat mis je tegenwoordig deze gezelligheid. Ook de mensen allemaal even aardig alsof we thuis waren. We vonden dat jullie een leuk repertoire hadden en dat de mensen goed meededen. Zelfs de jongeren! Dit gebeurt hier in Brabant niet meer. Je bent ooit bang om naar een festival te gaan betreffende de loeiharde muziek waar je onmogelijk kunt praten.
We hebben met veel mensen kennis gemaakt die vroegen waar wij vandaan kwamen. Kortom, we voelden ons thuis. Volgens mij hebben Twentenaren wel iets gemeen met Brabant want we konden ze verrekt goed verstaan met huus en thuus.
Dit even in het kort betreffende onze beleving in Fleringen.
De complimenten aan de organisatie, perfect.
Hallo jongens bestaan jullie nog wel en hoe gaat het met Bert Jipping? Ik heb met Erik Sterken gewerkt bij Honeywell. Waar woont Bert Jipping nu en speelt hij nog wel muziek?
Groeten Mariet.
Hallo Mariet,
Ik weet niet hoe het met de jongens gaat en waar ze wonen maar misschien zijn er lezers van dit artikel die het wel weten en ons dit willen vertellen.
Bedankt voor je reactie.
Frans