De onderwijzer gaf als onderwerp voor een opstel: “Als ik algemeen directeur van een groot bedrijf was …….”. Alle kinderen bogen zich over hun schrift en begonnen te schrijven, allemaal op één na. “Pieter, wanneer begin jij?” vroeg de onderwijzer.
“Mijn secretaresse is er nog niet”, antwoordde Pieter.
Een vrouw stuurt een sms’je naar haar man:
“Schat zou je een brood willen meebrengen als je klaar bent met werken?
En trouwens, je vriendin Marietje groet jou.”
De man reageert meteen: “wie is Marietje ?”
De vrouw antwoordt: “oh, niemand, maar ik wou er zeker van zijn dat je mijn berichtje had gelezen”.
De man: “oh, maar ik ben nu bij haar, ik dacht dat je ons gezien had”.
De vrouw: “Wat?!! Waar ben je”
Man: “Vlak bij de bakker”.
Vrouw: “Blijf daar wachten, ik kom er meteen aan”.
5 minuten later stuurt de vrouw opnieuw een sms “Ik ben bij de bakker, waar ben jij?”
De man : “op mijn werk, maar nu je toch bij de bakker bent kan je dan ook meteen een brood meebrengen?
De juffrouw in ‘t school helpt kleine Josje met het aantrekken van zijn schoentjes. Met heel veel moeite krijgt ze die schoentjes aan zijn voetjes. Zegt Josje: “die schoentjes zitten aan de verkeerde voet”. Ze kijkt geërgerd naar die schoentjes en inderdaad zitten ze verkeerd om. Ze heeft evenveel moeite om die schoentjes weer uit te doen en aan de goeie voet te trekken terwijl ze in zichzelf denkt :”waarom zegt die snotneus dat niet direct”. Als ze met heel veel innerlijk gevloek die schoentjes weer aan heeft getrokken zegt Josje :”da zijn mijn schoentjes ni”…! De juffrouw ontploft bijna van woede en terwijl ze die schoentjes weer uittrekt vraagt ze :”en waarom zeg je dat nu pas?” zegt Josje :”dat zijn de schoentjes van mijn broer en mama heeft gezegd dat ik deze moet aandoen tegen de kouwe voetjes”. De juffrouw krijgt bijna een hart aanval. Ze begint weer hevig met die schoentjes te vechten om ze opnieuw aan te trekken. Als dat eindelijk is gelukt vraagt ze: “en waar zijn je handschoentjes?”,
Zegt Josje :”die zitten voor in mijn schoentjes “…
Bij Henk valt een briefkaart in de bus. Hij zwaait ermee naar Wim en zegt “’t Is van mijn broer”.
“Ja maar” repliceert Wim “Hoe wee je dat, er staat helemaal niks op geschreven!”
“Ja juist daarom”, zegt Henk. “We spreken al jaren niet meer tegen elkaar!”
Juffrouw Rosa geeft les Nederlands. Ze geeft de kinderen volgende opdracht: Morgen moeten jullie een verhaal vertellen dat eindigt met deze 3 woorden: IK VERONDERSTEL DAT. Toen ging de bel en iedereen weg naar huis.
De volgende morgen bij juf Rosa: Zo, zei ze, “Sjefke, begin maar”.
Wel, sprak Sjefke, gisteren zag ik mijn pa de riek uit de stal nemen, ging er mee naar de wei, stak hem in de grond en schudde ermee, en hij raapte al de pieren samen in een doosje, dan nam hij zijn vis stok en…ik veronderstel dat hij ging vissen.
Toen Suske: Gisteren nam mijn vader een flesje bier uit de ijskast, nam een glas uit de kast en: Ik veronderstel dat hij het ging inschenken en opdrinken.
Zo ging het nog een tijdje verder en toen was het de beurt aan Sloebertje. Wel zei hij, gisteren avond om zes uur vertrok mijn vader om met zijn vrienden te kaarten. Een half uur later vertrok ook mijn moeder om naar de wekelijkse vergadering te gaan van de vrouwenbond. En een kwartier later kwam Alberto de pianoleraar van mijn grote zus binnen en samen gingen ze naar de pianokamer, ze deden de deur dicht, maar ik keek stiekem door het sleutelgat, en zag dat ze mekaar kusten. Toen deed mijn zus haar bloes en haar rok uit, en haar ondergoed. De pianoleraar had zijn broek en hemd ook al uit en toen deed hij zijn onderbroek uit, maar hij hing ze aan de klink, voor het sleutelgat en.. IK VERONDERSTEL DAT… ik de rest niet mocht zien.
Jantje vroeg aan zijn moeder waarom een bruidskleed of bruidsjurk wit is.
De moeder antwoordt: ‘dit toont aan dat de bruid nog maagd is’.
Jantje bedankt zijn moeder en wil toch nog een bevestiging van zijn vader en vraagt:
‘Pa, waarom is een bruidskleed wit?’
De vader kijkt verrast naar Jantje en antwoordt:
‘alle huishoudelijke apparatuur is toch wit’
