In het ziekenhuis
Dokter: “We hebben tijdens uw operatie dertig theelepeltjes in uw maag gevonden!”
Patiënt: “Natuurlijk, dat was het recept. Tien dagen lang drie keer per dag één theelepel.”
Similar Posts
Het kan verkeren…
Poetin sterft en gaat – uiteraard – naar de hel.
Na een paar jaren van goed gedrag krijgt hij toestemming om eens even uit de hel te komen.
En hij gaat naar Moskou.
Daar gaat hij een bar binnen, bestelt een drankje en vraagt in zijn eigen taal aan de barman:
“Is de Krim nog van ons?”
“Ja, hoor” antwoordt de barman.
“En de regio Donbas?”
“Ook” zegt de barman al knikkend.
“En Kiev” vraagt Poetin verder.
“Allemaal van ons” zegt de man achter de toog.
Poetin slaakt een zucht van verlichting, drinkt zijn glas leeg en vraagt:
“Dank u wel. Hoeveel moet ik u betalen?”
“Vijf euro”, zegt de barman…
2 belgen op een brug
2 belgen staan op een brug boven een rivier in de verte te kijken. In de verte zien ze iets verschijnen op de rivier. Zegt die ene Belg: “Hé kijk, een boot”. Zegt die andere Belg: “Dat is geen boot, dat is een hovercraft.” Zegt die ene Belg weer: “Nee dat is een boot!!” Zegt die andere Belg weer: “Nee dat is een hovercraft!! Zegt die ene belg weer: Nee dat is een boot! (spellen) B-O-O-T !! Zegt die andere Belg weer: “Nee dat is een Hovercraft! (spellen) H-O-….? Ow nee je hebt gelijk, het is toch een boot!”
Moppen tappen
Jantje zit bij opa op schoot in de kantine van het bejaardentehuis. En opeens roept er een bejaarde in de zaal:
“12!”
De hele zaal lacht zich kapot. Roept er een andere bejaarde:
“34!”
En weer ligt de zaal in een deuk.
“Waarom lachen jullie?” vraagt Jantje aan opa.
“Nou,” zegt opa, “We hebben alle moppen genummerd.”
“O,” zegt Jantje tegen opa, “Dat kan ik ook” en roept:
“86!”
De hele zaal blijft doodstil.
“Waarom lachen jullie niet?” vraagt Jantje verbijsterd aan opa.
Zegt opa:
“Die kenden we nog niet”.Grijze haren
Jantje: “Mamma, waarom heb je van die grijze haren?” Mamma: “Dat komt omdat kindjes heel ondeugend zijn.” Jantje: “O, vandaar dat oma helemaal grijs is!”
Moos
Moos gaat voor het eerst in zijn leven skiën. Les nemen vindt hij zonde van het geld, dus suist hij bij zijn eerste afdaling, niet geremd door enige kennis of vaardigheid, met een noodgang over de zwarte piste.
Waardoor hij een bordje ‘Lawine gevaar’ niet ziet. Als Moos, na een adembenemende afdaling, dankzij een bovenmenselijke inspanning nog net voor een vreselijk diep ravijn tot stilstand weet te komen, slaakt hij een diepe zucht van verlichting.
Dat had hij beter niet kunnen doen.
Tien tellen later ligt hij onder drie meter sneeuw. Onmiddellijk rukken de reddingswerkers uit. Zodra Moos gelokaliseerd is, steken ze een lange pijp in de sneeuw om Moos wat lucht te verschaffen. Moos ziet de pijp vlak boven zijn hoofd door de sneeuw verschijnen. “Wie is daar?” roept hij.
“Het Rode Kruis,” roept men van boven.
Waarop Moos zegt: “Maar, daar heb in Amsterdam al voor gegeven.”