In het ziekenhuis

Kleine Bennie zit in de slaapkamerkast van zijn ouders met zijn pluchen beer te spelen. Zijn moeder komt met een vreemde man de slaapkamer binnen, ook om te spelen. Onverwachts komt Bennie’s vader thuis, de vreemde man wordt halsoverkop in de kast verstopt.
Bennie fluistert: “Ik heb een pluchen beer en als je hem niet voor tien gulden van me koopt, ga ik huilen.” De man betaalt en een paar minuten later zegt Bennie: “Geef mijn beer terug, of ik ga huilen.”
De beer verwisselt opnieuw van eigenaar. Even later begint Bennie van voren af aan: “Ik heb een pluche beer en als je hem niet voor tien gulden van me koopt, ga ik huilen.”
Het spel herhaalt zich. Geruime tijd later is de kust vrij, de vreemde man verlaat de kast, 120 gulden armer en zonder beer. De volgende dag vertelt Bennie zijn moeder wat zich in de kast afgespeeld heeft. Zijn moeder stuurt Bennie onmiddellijk ter biecht. In de biechtstoel steekt Bennie van wal: “Ik heb een pluchen beer… “
Van achter het gordijn: “Grote God! Begin je nu alweer!!!”

Een man zoekt al dagen naar z’n hoed. Uiteindelijk is die niet te vinden. Hij beslist dan maar om zondags naar de kerk te gaan en achteraan plaats te nemen. Tijdens de dienst zou hij dan er vanonder muizen en een van de hoeden nemen die achteraan worden geplaatst. Die zondag gaat hij naar de kerk en zet zich achteraan. De dienst ging over de 10 geboden. De man bleef de gehele dienst zitten i.p.v. vroeger door te gaan en na de dienst gaat hij nog even bij mijnheer pastoor. ‘Vader,’ zegt hij, ‘ik moet wat bekennen. Ik kwam hier vandaag om een hoed te stelen, maar na jouw preek heb ik beslist dit niet meer te doen, waarvoor dank.’ De priester zei hem: ‘God zegene u mijn zoon! Was het tijdens m’n uiteenzetting over: ‘gij zult niet stelen’, dat je het besef kreeg dat je verkeerd zat?’

‘Neen,’ zegt de man, ‘het was tijdens je preek over overspel. Toen je daarover begon,  wist ik weer waar ik hem had gelaten.’

Moos gaat voor het eerst in zijn leven skiën. Les nemen vindt hij zonde van het geld, dus suist hij bij zijn eerste afdaling, niet geremd door enige kennis of vaardigheid, met een noodgang over de zwarte piste.
Waardoor hij een bordje ‘Lawine gevaar’ niet ziet. Als Moos, na een adembenemende afdaling, dankzij een bovenmenselijke inspanning nog net voor een vreselijk diep ravijn tot stilstand weet te komen, slaakt hij een diepe zucht van verlichting.
Dat had hij beter niet kunnen doen.
Tien tellen later ligt hij onder drie meter sneeuw. Onmiddellijk rukken de reddingswerkers uit. Zodra Moos gelokaliseerd is, steken ze een lange pijp in de sneeuw om Moos wat lucht te verschaffen. Moos ziet de pijp vlak boven zijn hoofd door de sneeuw verschijnen. “Wie is daar?” roept hij.
“Het Rode Kruis,” roept men van boven.
Waarop Moos zegt: “Maar, daar heb in Amsterdam al voor  gegeven.”

Komt een man boven bij de poort van de hemel. Petrus en Jezus staan op wacht en zeggen tegen de man:”Het is momenteel een beetje druk binnen, dus we hebben vandaag de nieuwe regel ingevoerd en dat houdt in dat je alleen naar binnen mag als je echt op een absolute klote dag gestorven bent. Zo niet, dan moet je helaas naar de ‘kelder’ bij Juri en El Diablo”. Dus die man zegt:”Nou dat moet geen probleem zijn, luister: Ik dacht vandaag halverwege mijn werkdag, laat ik m’n vrouw es verrassen en een middagje vrij nemen. Ik kom dus thuis en woon 2 hoog. Wat denk je?! Vind ik m’n vrouw poedeltje naakt op bed met de dekens nog stomend..! Ze kijkt me verschrikt aan en ik voel de bui al hangen natuurlijk. Dus ik zoek de hufter die zojuist nog bij m’n vrouw lag, he?! Overal gekeken, maar ik kon ‘m nergens vinden. Niet in de douche, keuken, slaapkamer, woonkamer… Nergens! Ik loop terug naar m’n vrouw en wilde haar bijna de laan uit sturen en toen ving ik in m’n ooghoeken iets op. Ik zag op de vensterbank 8 vingertopjes. Die hufter hing dus uit het raam, he?! We hebben nog van die ouderwetse schuiframen die omhoog open en dicht gaan. Ik ren er naartoe en woedend schreeuw ik “Ha!!” terwijl ik hard het raam herhaaldelijk op z’n vingertoppen laat vallen. Uiteindelijk valt die vent dus 2 verdiepingen naar beneden. Ik steek mijn hoofd uit het raam en kijk naar beneden, en wat denk je? Hij leeft nog!!! Dus ik ren gelijk naar de keuken, trek de koelkast los van de muur, sleep deze met veel moeite naar het raamkozijn en gooi dat ding boven op die gast. Ik dacht opgeruimd staat netjes, maar op dat moment kreeg ik een hartstilstand en nu sta ik hier..” Petrus en Jezus knikken tegelijk ja en openen de poort voor de beste man. De volgende man komt bij de poorten van de hemel en aan hem wordt hetzelfde verhaal verteld over de toegangsregel. Vervolgens antwoord de man: “Een klote dag? een klote dag? Ik ben verdomme gewoon aan het werk en ik word vermoord door een idioot! Luister, ik ben glazenwasser en net zoals altijd sta ik op een ladder, klaar om te beginnen op de derde verdieping van zo’n grachtenpandje. Omdat mijn spons dus droog was waaide dat ding een stukje buiten mijn bereik. Nou probeerde ik dus dat ding te pakken door iets verder naar links te reiken dan verantwoord. Ik donderde uiteindelijk toch naar beneden, maar godzijdank kon ik me nog net vastpakken aan zo’n vensterbankje op de tweede verdieping.. Ik dankte op dat moment God op m’n knieën echt waar. Wat denk je?! KOMT ER ZO’N GESTOORDE UIT HET RAAM ZETTEN EN DIE RAMT 5, 6, 7 KEER DAT RAAM OP M’N FIKKEN!!!.. Uiteindelijk hield ik het niet meer en viel ik naar beneden. Dat overleefde ik, gelukkig. Blijkbaar had ik twee engeltjes op m’n schouder zitten. Ik kom langzaam weer een beetje bij en heb veel pijn. Ik kijk om hoog en… KOMT ER EEN KOELKAST OP ME AF VAN BOVEN!! En toen was ik hier..” Ook deze beste man lieten Petrus en Jezus maar naar binnen, want dit was wel heel klote. Vervolgens komt de derde man bij de poort en hij vertelt over zijn dag: “Wat mij nou gebeurde net…. Zit ik in een koelkast…..”